غزل ۴۱۲ - تیر و کمان گرفته ای، سوی شکار میروی

تیر و کمان گرفته ای، سوی شکار می‌روی
صید تواند عالمی، بهر چه کار می‌روی؟

جانب صید گه شدی، همره خویش بر مرا
بی سگ خویشتن مرو، چون به شکار می‌روی

وه! چه سوار طرفه ای! کز سر مهر پیش تو
چرخ پیاده می‌رود چون تو سوار می‌روی

چون گذری به چشم من بر مژه ها قدم منه
چند به پای همچو گل بر سر خار می‌روی؟

شد تن زار من چو خس، بهر خدا، تو ای صبا
همره خود ببر مرا، گر بر یار می‌روی

ای دل خاکسار من، کی تو به گرد او رسی؟
کز پی بادپای او همچو غبار می‌روی

یار چو بر قفای خود هیچ نگه نمی‌کند
چند، هلالی، از پیش بی‌خود و زار می‌روی؟