غزل ۴۱۵ - خدا را، سوی مشتاقان نگاهی

خدا را، سوی مشتاقان نگاهی
پیاپی گر نباشد، گاه گاهی

نگاهی کن، به امیدی که داری
که دارم از تو امید نگاهی

بیا، ای آفتاب عالم افروز
که پیش آمد عجب روز سیاهی!

رقیبا، امشب از من برحذر باش
که خواهم سوخت عالم را به آهی

رود سالی که آن مه را ندیدم
که دیدست این چنین سالی و ماهی؟

به نزد خوشه چین خرمن عشق
همه عالی نمی ارزد به کاهی

هلالی خاک شد، سویش گذر کن
چه دامن می کشی از خاک راهی؟