شماره ۱۱۲ - کنار من ز سرشک دو دیده غرقاب است

کنار من ز سرشک دو دیده غرقاب است
که از دو دیده سرشکم روان چو سیماب است ۱

وداع کردم و پوشیده نیست بر عشّاق
که رستخیز قیامت وداع احباب است ۲

انیس شیفته هم صحبت است در غم دوست
مرا بتر که عذاب از وجود اصحاب است ۳

مگر مصاحب هم رنگ خویشتن باشم
چراغ خلوت من شمع دان مهتاب است ۴

نمی خورم می و وقتی علی الضروره اگر
خورم کدام می آخر چه می که خوناب است ۵

شب دراز و دماغ از خیال در تشویش
به خواب نیز نمی‌بینمش که را خواب است ۶

رقیب معتکف حضرت است گو می باش
که مار بر در فردوس نیز بواب است ۷

مجال نیست توقف مرا به فرصت و او
ز تاب مهر من از من همیشه در تاب است ۸

نماز من نبود جز به روی دوست روا
نه قبله راست از آن سو بود که محراب است ۹

مقلدان همه در اعتراض و غافل از آن
که من کجا ام و در حلق من چه قلاب است ۱۰

نزاریا طمع از یار معتقد بگسل
شنیده ای که وفا در زمانه نایاب است ۱۱

بساز با خود و گر مدعی زند دم صدق
غلط مشو که چو صبح نخست کذاب است ۱۲