شماره ۴۱۵ - فراقِ یارِ سفر کرده رویِ آن دارد

فراقِ یارِ سفر کرده رویِ آن دارد
که قصدِ جانِ منِ زارِ ناتوان دارد ۱

دلِ سبک سرم از جان ملال خواهد کرد
مگر که بختِ سبک سارِ سرگران دارد ۲

غلامِ هم نفسی ام که یک نفس با من
فرو نشیند و رازِ دلم نهان دارد ۳

وصال پای ز من در کشید و یار برفت
فراق بر منِ بی چاره دست از آن دارد ۴

چه صعب تر ز جدایی بود میانِ دو دوست
که این بر آن دلِ مشتاقِ مهربان دارد ۵

به جان رسیده ام ای دوست جانِ مشتاقم
کجا شدی که روان نظر روان دارد ۶

ز مرگ بی تو نترسم خدای می داند
بلی که بی تو مرا زندگی زیان دارد ۷

بیا که دیده جگر بی تو در کنار نهاد
ببین که با تو کنارم چه در میان دارد ۸

کنارِ وصلِ توم از میانِ دل باید
غمِ میانِ توم از میانِ جان دارد ۹

فضایِ کلبۀ من بی تو دوزخ است بلی
بهشت نور ز دیدارِ دوستان دارد ۱۰

همین و بس که نزاریِ خویش خواندی ام
مرا دگر چه غمِ دوزخ و جنان دارد ۱۱