شماره ۸۱۷ - دریغ کز نظرِ دوستان بیفتادم

دریغ کز نظرِ دوستان بیفتادم
به هرزه عمرِ گرامی به باد بر دادم ۱

درین عذاب که بر من عدو ببخشاید
کسی نمی رسد از دوستان به فریادم ۲

خلافِ عقل بود گر نگویمش که چه باد
بر آن زمان که من از مادرِ جهان زادم ۳

ببرد در گل و خاکم زمانه تا گردن
چو سرو لاف چرا می زند که آزادم ۴

جهانِ خرّم و ایّامِ عیش باز آمد
تو را از آن چه خبر گر کشد به بی دادم ۵

به هر چمن که رسیدم ز خارِ مژگانم
ز رشکِ بلبل و گل خون ز چشم بگشادم ۶

به زیرِ سایۀ طوبا نشسته ام چه عجب
گر التفات نباشد به سرو و شمشادم ۷

نه برگِ آن که نظر بر جمالِ او فکنم
نه رویِ آن که لبِ سبزه دل کند شادم ۸

چو غم پرست شدم دل ز عیش بر کندم
چو خو پذیر شدم دل به جور بنهادم ۹

هوایِ مطرب و سودایِ باده و غربت
ز سر برفت چو نامِ نزاری از یادم ۱۰