شمارهٔ ۲۲۱ - ایضا له

زهی ز لفظ تو بازار فضل را رونق
ز درّ نظم تو کار هنر گرفته نسق ۱

تویی که چشمة خورشید بارها گشتست
ز شرم خاطر پاکت غرق میان عرق ۲

چو خامه ات قصب السّبق از عطارد برد
کنون عطارد گیرد ز خامة تو سبق ۳

چو من ز فضل تو و شوق خود سخن رانم
ز هفت چرخ بگویم رسد صدای صدق ۴

بگوی تا ندهد چرخ زحمتم زین بیش
چو می رسد سخن تو بطارم ازرق ۵

گذشت دوری خدمت ز حدّ و نزدیکیست
که دست صبرم سر پوش بفکند ز طبق ۶

ز بیم آنکه شبیخون کند غمت، هر شب
ز آب دیده کنم گرد خویشتن خندق ۷

از آن قبل دل من در ولای تو صافیست
که خون دل را از دیده کرده ام راوق ۸

ز تند بادادم سردم ار نترسیدی
فلک براندی بر اب چشم من زورق ۹

چو آب زندگی من به جوی هجر برفت
کنون چه حاص ازین زندگی بی رونق ۱۰

بگاه صبح گریان دریده ام چون صبح
بوقت شامم دامن ز خون دل چو شفق ۱۱

هم از شکسته دلی باشد ار زنم گه گه
بر غم دشمن در پوست خنده چون فستق ۱۲

ز من فراق تو ار صبر می کند چه عجب؟
دراز گشت و نباشد دراز جز احمق ۱۳

بدان سبب که سر کلک تو ز من ببرید
فرو شکست مرا روزگار همچو ورق ۱۴

ز من وظیفة انعام و لطف باز مگیر
که خود ندارم صبر و دلی چنان الحق ۱۵

مرا بسلسلة خطّ خود مقیّد دار
که از فراق تو دیوانه گشته ام مطلق ۱۶

ز من خطاب بزرگ و تو منقطع گشتست
از آن سبب که به دیوانگان شدم ملحق ۱۷

وصال باید و باید زمانه هیچ و لیک
عجاله یی بود آخر برای سد رمق ۱۸