شمارهٔ ۲۳۵ - وله ایضا فی استدعاالّتبن

بدرگاه خواجه شدم دی سوار
بدان تا ز دیدار او برخوردم ۱

ز بهر عمارت بدان پیشگاه
یکی تودة خاک آمد برم ۲

دو سه توبره کاه در پیش او
که شایستی ار بودی آن بر سرم ۳

به لفظی که دانند آنرا خران
همی گفت در زیر لب استرم ۴

چه بودی گر این خاک من بودمی
من آن بخت نیک از کجا آوردم ۵

از این خاکم اندر دهان آمد آب
سزد گر دگر خاک را نسپرم ۶

از این پس تو بر خاک ره می نشین
که آن بهتر از لاشۀ لاغرم ۷

که هم آب و هم کاه دارد ببر
من از دور باد هوا می خورم ۸

برو خواجه را از زبانم بگوی
که ای چشمۀ جود و کان کرم ۹

مرا نیز از کاه پر کن شکم
که آخر نه از خاک ره کمترم ۱۰

رسولم ز استر بنزدیک تو
ادا کردم و دردسر می برم ۱۱