شمارهٔ ۲۴۰ - وله ایضا

نسیب و مدح و تقاضا فزون زده قطعه
درین دو روزه به هر خواجه یی فرستادم ۱

کم از جوایی باشد براست یا به دروغ
خدای داند اگر کس به خیر و شر دادم ۲

بسی نکوهش خود می کنم که بیهوده
برین گروه چرا راز خویش بگشادم ۳

هرار...خراندر... زن همه شان
اگر دهند وگرنه چو اندر افتادم ۴

دریغ روز جوانی که در محالاتش
بباد دادم و او نیز داد بر بادم ۵

ز عمر آنچه بهین بود رفت و در همه عمر
بکام خویش یکی روز نیست بر یادم ۶

قیاس آنچه بماندست از آنچه شد می کن
تو گیر خود که رسد زندگی به هفتادم ۷

به عمر مانده اگر شادیست مردم را
من از زمانه به عمر گذشته بس شادم ۸

ز فنّ شعر بیکبارگی شدم بیزار
که آبروی برد هر زمان به بیدادم ۹

اگر هوس بود آن راز سر برون کردم
وگر طمع بود آن را ز دست بنهادم ۱۰

خدای عزّوجل مان قناعتی بدهاد
که راستی را من زین طمع به فریادم ۱۱

اگر نه آفت این حرص مرده ریک بود
چه فرق زشت و نکو و خراب و آبادم؟ ۱۲

بپای بر سر هر سفله ایستادن چیست؟
چو از تتّبع لذّات باز ایستادم ۱۳

چو راستیّ و زبان آوریست پیشة من
چو سرو و سوسن کم زان که بینی آزادم ۱۴

ازین سپس شرف عرض خود نگه درام
که گو شمال بدین پند داد استادم ۱۵