شمارهٔ ۳۱۱ - وله ایضا

زهی شکوه تو از روی ملک رنگ زدای
ضمیر تو بهمه کار خیر راهنمای ۱

تویی که هست ترا آفتاب در سایه
تویی که هست ترا روزگار دست گرای ۲

هوای دولت تو دوست ساز دشمن سوز
زبان خامۀ تو نقش بند طبع گشای ۳

ز دولت تو همه کارها نظام گرفت
به چشک لطف در احوال من نظر فرمای ۴

مرا که کار چو طوطی بود شکر خایی
روا بود چو ستوری ز غصّه آهن خای ۵

نشسته ام به یکی کنج در، به خود مشغول
گزیده راه قناعت نه میرم و نه گدای ۶

دعای دولت تو بی طمع همی گویم
نه همچو این دگرانم به مزد مدح سرای ۷

سه اسبه لشکر غم بر سرم همی تازد
گرم تو دست نگیری چگونه دارم پای؟ ۸

ز بهر بسته زبانان شکسته دل شده ام
به دست لطف ز کار من این گره بگشای ۹

چو رهزنان ز چه محبوس مانده اند چنین
نکرده هیچ گناه اسبکان ره پیمای ۱۰

گرسنه بسته بر آخورنه کاه و نه سبزه
ز بینوایی چون خاطر من اندر وای ۱۱

ز عشق جوشان دیده سپیده چون کافور
ز شوق که شان دیده برنگ کاه ربای ۱۲

چنان ز بی علفی مانده اند بیچاره
که آخر شبشان شد بهشت روح فزای ۱۳

تویی که یاری مظلوم می دهی شب و روز
برین ستم زدگان از سر کرم بخشای ۱۴

ز عدل عام همه خلق در تن اسانی
ز جور خاص منم در تعب غریب آسای ۱۵

تعرّض خر حلآج کس چو می نکند
بر اسب بنده تطاول چراست بهر خدای؟ ۱۶