شمارهٔ ۳۳۴ - وله ایضا

جهان فضل و فضایل امام ربّانی
که قایمست بتو قوّت مسلمانی ۱

شهاب چرخ شریعت که گشت خاکستر
ز تاب نور ضمیرت نفوس شیطانی ۲

برای تحفۀ جان می برند دست بدست
جواهر سخنت سالکان روحانی ۳

چو در معالم قدست مسرح نظرت
کی التفات نمایی به عالم فانی؟ ۴

چو نیک در نگری کمترینه خاشاکیست
به چشم همّت تو کاینات جسمانی ۵

بلای عالم و شوق من و فضایل تو
بیان پذیر نیاید به نطق انسانی ۶

بسنده ناید باران اشکهای مرا
اگر ز صبر بدوزم هزار بارانی ۷

مرا و شهر مرا پشت پا زدی و شد ی
فرو گذاشته دیوانه را به ویرانی ۸

بپّر علم و عمل می پری بتو نرسد
کسی که هست اسیر قیود نفسانی ۹

مرا که پای ندارم تو دست گیر ارنی
تو خود به پرّ فرشته پری بآسانی ۱۰

مرا ز دوری جانست این همه غم دل
وگرنه تو بهمه حال مونس جانی ۱۱

ز لوح سینةۀ من ایت خلوص و دعا
اگر چه می ننویسم چو آب می خوانی ۱۲

از آنچه بی تو برین جان خسته می گذرد
چگویم و چه نویسم؟ تو خود نکودانی ۱۳

به التماس چه زحمت نمایمت؟ که تو خود
ز من دریغ نداری هر آنچه بتوانی ۱۴