شمارهٔ ۳۳۵ - وله ایضا

ای صفات کرمت روحانی
وی تو در ملک نظام ثانی ۱

هر کجا حضرت تو، آسایش
هر کجا دولت تو، آسانی ۲

همه زرهای جهان را نقشست
سکّۀ جود تو بر پیشانی ۳

سر کلک تو همی برباید
گوی حکم از فلک چوگانی ۴

قهر تو موجب استیصالست
عدل تو مایۀ آبادانی ۵

ذات پر معنی تو مشتملست
هر کجا درد بود درمانی ۶

هر کجا کرد بود بارانی
هر کجا درد بود درمانی ۷

گر نیم حاضر درگاه رفیع
نیستم غایب از و تا دانی ۸

بتو مستظهرم از کلّ جهان
که سراسر کرم و احسانی ۹

پیش از این داده ام اندر خدمت
شرح ظلم عمر لنبانی ۱۰

آن بهر تیر و تبر شایسته
آن بهر محنت و رنج ارزانی ۱۱

ظاهر و باطن او شرّ و فساد
صفت و صورت او شیطانی ۱۲

یک زبانی نبود در دوزخ
به گرانجانی این دندانی ۱۳

چار سالست که محبوس ویم
من دانا ز سر نادانی ۱۴

حاصلی نیست ز سرمایه و سود
جز پریشانی و سر گردانی ۱۵

این هم از طالع منحوس منست
که شکاریست سگ کهدانی ۱۶

صاحبا ! صدرا! از بهر خدا
نه تو یاری ده مظلومانی؟ ۱۷

چه بود چیزی ازین افزونتر
که ز دندان ددم برهانی ۱۸

مالش ظلم اگر می ندهی
مال من باری ازو بستانی ۱۹