شماره ۵۶ - صبح ظهور دم زد و عالم پدید شد

صبح ظهور دم زد و عالم پدید شد
بهر رخت ز مشرق آدم پدید شد ۱

پوشیده بود روی تو در زیر موی تو
چون بازگشت موی تو از هم پدید شد ۲

جان جهان که در خم زلف نو بد نهان
زلف تو را بهر شکن و خم پدید شد ۳

بر ملک نیستی لب لعلت سحرگهی
یک دم دمید و عالم از آن دم پدید شد ۴

مجروح نیش غمزه ی مرد افکن تو را
هم از لب چه نوش تو مرهم پدید شد ۵

برهر دلی که گشت جمال تو جلوه گر
در وی هزار نقش دمادم پدید شد ۶

تا شد یقین که شادیت اندر غم دلست
دل را هزار خرّمی از غم پدید شد ۷

خورشید آسمان ولایت ظهور یافت
تا مغربی ز عالم مغرب پدید شد ۸