غزل ۳۶۹ - خستگان را ناوکش آرام جانی می شود

خستگان را ناوکش آرام جانی می شود
سینه را پیکان او راز نهانی می شود ۱

بسکه از سوز درون نم در نهاد من نماند
در گلو هر قطره اشکم استخوانی می شود ۲

شمع گر هم قامتت شد، کو میان لاغرش
جلوه اش کی آفت هوش جهانی می شود ۳

بسکه دارم در نظر روز و شب آنچشم سیاه
دیده ام آخر که چشم سرمه دانی می شود ۴

پیک اشکم گر رود زینسان پیاپی سوی دوست
در سر کویش ز قاصد کاروانی می شود ۵

چند بینی روی ما بر خاک عجز و بگذری
از رهش بردار فرش آستانی می شود ۶

در خس و خار وجودم آتش هجران مزن
کز برای مرغ، تیرت آشیانی می شود ۷

آرزوی زخم تیرت بسکه با خود برده ام
بی سبب چون موج بر خاکم نشانی می شود ۸

نه همین از چرخ می آید ستم بر من کلیم
بر سرم هر ذره خاک آشیانی می شود ۹