غزل ۷۱ - دلی که عاشق و صابر بود مگر سنگ است

دلی که عاشق و صابر بود مگر سنگ است
ز عشق تا به صبوری هزار فرسنگ است ۱

برادران طریقت نصیحتم مکنید
که توبه در ره عشق آبگینه بر سنگ است ۲

دگر به خفیه نمی‌بایدم شراب و سماع
که نیکنامی در دین عاشقان ننگ است ۳

چه تربیت شنوم یا چه مصلحت بینم
مرا که چشم به ساقی و گوش بر چنگ است ۴

به یادگار کسی دامن نسیم صبا
گرفته‌ایم و دریغا که باد در چنگ است ۵

به خشم رفتهٔ ما را که می‌برد پیغام
بیا که ما سپر انداختیم اگر جنگ است ۶

بکش چنان که توانی که بی مشاهده‌ات
فراخنای جهان بر وجود ما تنگ است ۷

ملامت از دل سعدی فرونشوید عشق
سیاهی از حبشی چون رود که خودرنگ است ۸