غزل ۱۴۳ - این که تو داری قیامتست نه قامت

این که تو داری قیامتست نه قامت
وین نه تبسم که معجزست و کرامت ۱

هر که تماشای روی چون قمرت کرد
سینه سپر کرد پیش تیر ملامت ۲

هر شب و روزی که بی تو می‌رود از عمر
بر نفسی می‌رود هزار ندامت ۳

عمر نبود آن چه غافل از تو نشستم
باقی عمر ایستاده‌ام به غرامت ۴

سرو خرامان چو قد معتدلت نیست
آن همه وصفش که می‌کنند به قامت ۵

چشم مسافر که بر جمال تو افتاد
عزم رحیلش بدل شود به اقامت ۶

اهل فریقین در تو خیره بمانند
گر بروی در حسابگاه قیامت ۷

این همه سختی و نامرادی سعدی
چون تو پسندی سعادتست و سلامت ۸