غزل ۲۱۶ - روز برآمد بلند ای پسر هوشمند

روز برآمد بلند ای پسر هوشمند
گرم ببود آفتاب خیمه به رویش ببند ۱

طفل گیا شیر خورد شاخ جوان گو ببال
ابر بهاری گریست طرف چمن گو بخند ۲

تا به تماشای باغ میل چرا می‌کند
هر که به خیلش درست قامت سرو بلند ۳

عقل روا می‌نداشت گفتن اسرار عشق
قوت بازوی شوق بیخ صبوری بکند ۴

دل که بیابان گرفت چشم ندارد به راه
سر که صراحی کشید گوش ندارد به پند ۵

کشته شمشیر عشق حال نگوید که چون
تشنه دیدار دوست راه نپرسد که چند ۶

هر که پسند آمدش چون تو یکی در نظر
بس که بخواهد شنید سرزنش ناپسند ۷

در نظر دشمنان نوش نباشد هنی
وز قبل دوستان نیش نباشد گزند ۸

این که سرش در کمند جان به دهانش رسید
می‌نکند التفات آن که به دستش کمند ۹

سعدی اگر عاقلی عشق طریق تو نیست
با کف زورآزمای پنجه نشاید فکند ۱۰