شمارهٔ ۲۸ - در منقبت مولای متقیان امیرمؤمنان علیه السلام

تهی زخویشم و سرشار آن چنان از دوست
که گر زپوست برآیم هر آن چه بینی اوست ۱

زمن مپرس بد و نیک وضع عالم را
که هرچه در نظر آید مرا تمام نکوست ۲

نکو است هرچه درآید مرا به پیش نظر
که هیچ پیش نظر نایدم به جز رخ دوست ۳

زعشق روی توام منع می کند زاهد
بیا و روی نگه کن که سخت تر از روست ۴

حدیث دوستی زلف تو روزی زدم و می خواران
چو خوب در نگری داستان سنگ و سبوست ۵

به چنین زلف تو روزی به شوخی دست
گذشت عمری و دستم هنوز غالیه بوست ۶

به چین زلف تو دل رفت و روزگاری شد
خبر ندارم ازو در کدام حلقه ی موست ۷

مرا تلق خاطر به سرو بالایی است
که بنده ی قد او هر چه سرو بر لب جوست ۸

مرا تبی است که هر چیز او بود نیکو
نکوتر از همه این یک بود که نیکو خوست ۹

غلام حلقه بگوشان ان بتم که سپهر
فتاده در خم چوگان قدرتش چون گوست ۱۰

ولی ایزد بی چون علی شه مردان
که مظهر حق و دست و زبان و دیده ی اوست ۱۱

«محیط» ترک ولای علی نخواهد گفت
به جرم عشق اگر بر کنندش از سر پوست ۱۲