غزل ۲۸۴ - به کوی لاله رخان هر که عشقباز آید

به کوی لاله رخان هر که عشقباز آید
امید نیست که دیگر به عقل بازآید ۱

کبوتری که دگر آشیان نخواهد دید
قضا همی‌بردش تا به چنگ باز آید ۲

ندانم ابروی شوخت چگونه محرابیست
که گر ببیند زندیق در نماز آید ۳

بزرگوار مقامی و نیکبخت کسی
که هر دم از در او چون تویی فراز آید ۴

ترش نباشم اگر صد جواب تلخ دهی
که از دهان تو شیرین و دلنواز آید ۵

بیا و گونه زردم ببین و نقش بخوان
که گر حدیث کنم قصه‌ای دراز آید ۶

خروشم از تف سینه‌ست و ناله از سر درد
نه چون دگر سخنان کز سر مجاز آید ۷

به جای خاک قدم بر دو چشم سعدی نه
که هر که چون تو گرامی بود به ناز آید ۸