غزل ۲۸۳ - سرمست اگر درآیی عالم به هم برآید

سرمست اگر درآیی عالم به هم برآید
خاک وجود ما را گرد از عدم برآید ۱

گر پرتوی ز رویت در کنج خاطر افتد
خلوت نشین جان را آه از حرم برآید ۲

گلدسته امیدی بر جان عاشقان نه
تا ره روان غم را خار از قدم برآید ۳

گفتی به کام روزی با تو دمی برآرم
آن کام برنیامد ترسم که دم برآید ۴

عاشق بگشتم ار چه دانسته بودم اول
کز تخم عشقبازی شاخ ندم برآید ۵

گویند دوستانم سودا و ناله تا کی
سودا ز عشق خیزد ناله ز غم برآید ۶

دل رفت و صبر و دانش ما مانده‌ایم و جانی
ور زان که غم غم توست آن نیز هم برآید ۷

هر دم ز سوز عشقت سعدی چنان بنالد
کز شعر سوزناکش دود از قلم برآید ۸