شماره ۴۱۵ - مبین، که تاب نگاه تو آفتاب ندارم

مبین، که تاب نگاه تو آفتاب ندارم
بناز خنده ی پنهان مزن که تاب ندارم ۱

هنوز در خفقانم ز گریه های شبانه
زبان بگز که وجود چنین شراب ندارم ۲

بماند دانش من در جواب یک سخن تو
دگر زهر چه سخن می کنی جواب ندارم ۳

قلم بحرف ملامت کشیده ام من مجنون
چنانکه گر بزنند آتشم عذاب ندارم ۴

ببزم لاله رخان گشته چون سپند بر آتش
چه جای باغ که پروای مشک ناب ندارم ۵

ز گلخنم مبر ای دل که داشتی بچراغم
برو که من هوس گشت ماهتاب ندارم ۶

زمان زمان ز خیالت در آتشم همه ی شب
چه خوابهای پریشان کز اضطراب ندارم ۷

زیاد روی تو هر شب نداشتم خبر از خود
تویی برابرم امشب که هیچ خواب ندارم ۸

گذشت گریه ام از حد چنین مسوز فغانی
که آب در جگر از دود این کباب ندارم ۹