غزل ۳۹۹ - خنک آن روز که در پای تو جان اندازم

خنک آن روز که در پای تو جان اندازم
عقل در دمدمه ی خلق جهان اندازم ۱

نامه ی حسن تو بر عالم و جاهل خوانم
نامت اندر دهن پیر و جوان اندازم ۲

تا کی این پرده ی جان سوز پس پرده زنم
تا کی این ناوک دلدوز نهان اندازم ۳

دردنوشان غمت را چو شود مجلس گرم
خویشتن را به طفیلی به میان اندازم ۴

تا نه هر بی‌خبری وصف جمالت گوید
سنگ تعظیم تو در راه بیان اندازم ۵

گر به میدان محاکای تو جولان یابم
گوی دل در خم چوگان زبان اندازم ۶

گردنان را به سرانگشت قبولت ره نیست
چون قلم هستی خود را سر از آن اندازم ۷

یاد سعدی کن و جان دادن مشتاقان بین
حق علیم است که لبیک زنان اندازم ۸