غزل ۴۵۶ - ما نتوانیم و عشق پنجه درانداختن

ما نتوانیم و عشق پنجه درانداختن
قوت او می‌کند بر سر ما تاختن ۱

گر دهیم ره به خویش یا نگذاری به پیش
هر دو به دستت در است کشتن و بنواختن ۲

گر تو به شمشیر و تیر حمله بیاری رواست
چاره ما هیچ نیست جز سپر انداختن ۳

کشتی در آب را از دو برون حال نیست
یا همه سود ای حکیم یا همه درباختن ۴

مذهب اگر عاشقیست سنت عشاق چیست
دل که نظرگاه اوست از همه پرداختن ۵

پایه خورشید نیست پیش تو افروختن
یا قد و بالای سرو پیش تو افراختن ۶

هر که چنین روی دید جامه چو سعدی درید
موجب دیوانگیست آفت بشناختن ۷

یا بگدازم چو شمع یا بکشندم به صبح
چاره همین بیش نیست سوختن و ساختن ۸

ما سپر انداختیم با تو که در جنگ دوست
زخم توان خورد و تیغ بر نتوان آختن ۹