غزل ۴۶۳ - چه خوش بود دو دلارام دست در گردن

چه خوش بود دو دلارام دست در گردن
به هم نشستن و حلوای آشتی خوردن ۱

به روزگار عزیزان که روزگار عزیز
دریغ باشد بی دوستان به سر بردن ۲

اگر هزار جفا سروقامتی بکند
چو خود بیاید عذرش بباید آوردن ۳

چه شکر گویمت ای باد مشک بوی وصال
که بوستان امیدم بخواست پژمردن ۴

فراق روی تو هر روز نفس کشتن بود
نظر به شخص تو امروز روح پروردن ۵

کسی که قیمت ایام وصل نشناسد
ببایدش دو سه روزی مفارقت کردن ۶

اگر سری برود بی‌گناه در پایی
به خرده‌ای ز بزرگان نشاید آزردن ۷

به تازیانه گرفتم که بی دلی بزنی
کجا تواند رفتن کمند در گردن ۸

کمال شوق ندارند عاشقان صبور
که احتمال ندارد بر آتش افسردن ۹

گر آدمی صفتی سعدیا به عشق بمیر
که مذهب حیوان است همچنین مردن ۱۰