غزل ۵۵۸ - هر نوبتم که در نظر ای ماه بگذری

هر نوبتم که در نظر ای ماه بگذری
بار دوم ز بار نخستین نکوتری ۱

انصاف می‌دهم که لطیفان و دلبران
بسیار دیده‌ام نه بدین لطف و دلبری ۲

زنار بود هر چه همه عمر داشتم
الا کمر که پیش تو بستم به چاکری ۳

از شرم چون تو آدمیان در میان خلق
انصاف می‌دهد که نهان می‌شود پری ۴

شمشیر اختیار تو را سر نهاده‌ام
دانم که گر تنم بکشی جان بپروری ۵

جز صورتت در آینه کس را نمی‌رسد
با صورت بدیع تو کردن برابری ۶

ای مدعی گر آنچه مرا شد تو را شود
بر حال من ببخشی و حالت بیاوری ۷

صید اوفتاد و پای مسافر به گل بماند
هیچ افتدت که بر سر افتاده بگذری ۸

صبری که بود مایه سعدی دگر نماند
سختی مکن که کیسه بپرداخت مشتری ۹