شماره ۱۸ - باز دامان که زداین آتش سودای مرا

باز دامان که زداین آتش سودای مرا
که بود شور دگر این دل شیدای مرا ۱

زلف بر آتش رخسار تو دامان میزد
مشتعل کرد از آن آتش سودای مرا ۲

یار خورشید و تو خفاش و منش حربایم
زاهد انکار مکن دیده بینای مرا ۳

باغبانا زگل و سرو کناری گیری
گربه بینی بچمن نو گل رعنای مرا ۴

نای بربندد و برگل نکشد نغمه هزار
گر دهد گوش بسودای تو غوغای مرا ۵

گفتمش از بت و زنار ندارم خبری
گفت بر چهره ببین زلف چلیپای مرا ۶

آتش عشق تو سرزد زگریبانم دوش
سوخت چو شمع سحرگاه سراپای مرا ۷

باز دیوانه و زنجیری زلفین تو شد
تا چه افتاد دگر این دل دانای مرا ۸

غیر از آن زلف که بر گردن دل سلسله بست
کی کس آشفته برنجیر کشد پای مرا ۹