هوش مصنوعی: این متن شعری عاشقانه و عرفانی است که به زیبایی احساسات عمیق عشق، جدایی، و اشتیاق را بیان می‌کند. شاعر از تضادهای زندگی مانند روشنایی و تاریکی، شکر و تلخی، و سلطنت و گدایی سخن می‌گوید و به مفاهیمی مانند عشق الهی، فنا، و کبریایی اشاره دارد.
رده سنی: 16+ متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن‌ها ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر دشوار باشد. همچنین، برخی از اصطلاحات و تشبیهات به سطحی از بلوغ فکری نیاز دارند.

شماره ۱۳۶ - دید چو دیده دو بین در همه روشناییت

دید چو دیده دو بین در همه روشناییت
بر در این و آن زند حلقه آشناییت ۱

تلخ بود مذاق من با لب شکرین تو
تیره شبست روز من با همه روشناییت ۲

دعوی خواجگی کند بنده خاکسار تو
نوبت سلطنت زند هر که کند گداییت ۳

طایر جان ز شوق تو خواست که بشکند قفس
بسکه شنید او ز دل قصه دلرباییت ۴

تنگ بود به تو زمین خیمه بر آسمان بزن
کوفته در فلک ملک نوبت پادشاییت ۵

بوالهوسان به کوی تو تا نشوند مجمتع
عرضه به این و آن دهم شکوه بی‌وفاییت ۶

گر به قیامتم عمل زشت بود سزای آن
آتش دوزخم بده باز ستان جداییت ۷

صرصر هجر توت کند گرد وجود ما فنا
باز مکش ز خاکیان دامن کبریاییت ۸

آشفته عشق و زاهدی پرده شاهدان بکش
کان بت پارسی دَرَد پرده پارساییت ۹
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۹
کانال گوهرین در ایتا
۲۸۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۱۳۵ - جا کرده میان جان من دوست
گوهر بعدی:شماره ۱۳۷ - مطرب این شور که در پرده عشاق نواخت
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.