شماره ۲۷۴ - آتشین روی تو را زلف نگویم دود است

آتشین روی تو را زلف نگویم دود است
بلکه آن شعله طور است که مشک آلود است ۱

خط بر آن آتش رخساره نه دود عود است
یا ریاحین خلیل و شرر نمرود است ۲

عیب مستان چکنی زاهد پیمانه شکن
عهد ما با می و مطرب زازل معهود است ۳

خویشتن بین نیم ای شیخ نکن سرزنشم
عکس ساقیست که در جام و قدح مشهوداست ۴

بند پیر مغان شو در دیگر چه زنی
که دو کونش چو یکی جام بکف موجود است ۵

گفتیم از حرم کعبه فروریخت بتان
بلکه از خلقت کعبه بت ما مقصود است ۶

نه رجیم است همی دیود که یک سجده نکرد
هر که در حلقه عشاق نشد مردود است ۷

صاف نوشان خم عشق چه مستی کردند
شور آشفته ازین ماده دردآلود است ۸

هر که بینی بجهان نقش عبادت دارد
پیر ما بود که هم عابد و هم معبود است ۹

جزدر میکده عشق که دایم باز است
هر دری هست گهی باز و گهی مسدود است ۱۰

چه در است آن در شاهنشه آفاق علیست
که در میکده همت و بحرجود است ۱۱