شماره ۲۸۸ - از سر کوی تو هر کو بسلامت میرفت

از سر کوی تو هر کو بسلامت میرفت
خود به پیش و زپیش خیل ملامت میرفت ۱

خضر از میکده چون رفت پی آب حیات
دردهان کرده سر انگشت ندامت میرفت ۲

ماند پا در گل و یک جوی سرشکش بکنار
سرو چون دید که با آن قد و قامت میرفت ۳

خون مردم همه آن چشم سیه ریخت ولی
بوسه آن لب شیرین بغرامت میرفت ۴

یک فروغ از خم می تافت بطور سینا
موسی آنجا زپی کسب کرامت میرفت ۵

همه آفاق بود پر زنشان لیلی
از چه مجنون پی آثار و علامت میرفت ۶

اختر سعد می و بیت و شرف جام بلور
زاهد از دیدنش از بیم شئامت میرفت ۷

شکوه زلف وی و شام فراق آشفته
صحبتی بود که تا روز قیامت میرفت ۸

هیچ مشکل نگشاید زمسک تا بسماک
این سخنها بسر انگشت امامت میرفت ۹