شماره ۳۶۲ - شمعی چو تو میباید تا بزم بیاراید

شمعی چو تو میباید تا بزم بیاراید
شاید نبود گر شمع بیدوست نمی شاید ۱

جز ماه رخت کآورد خال سیه هندو
هرگز نشنیدم ماه هندو بچه ای زاید ۲

آئینه بکف دارد نه بهر خود آرائیست
خواهد دل خود از کف بیشایبه برباید ۳

گر خواند و گر راند ور خود کشد و بخشد
سر بر خط فرمانم تا حکم چه فرماید ۴

آنرا که سر انگشتان از خون شهان آلست
از خون من درویش کی پنجه بیالاید ۵

هر جا که بود دلبر ما راست بهشت و حور
بیدوست بهشت و حور ما را بچه کار آید ۶

مجنون نکند میلی دیگر برخ لیلی
بی پرده بحی یارم رخساره چو بنماید ۷

صیدی چو کشد صیاد ناچار بر او بخشد
فریاد که ترک ما بر کشته نبخشاید ۸

ای خضر خدایت داد چون آب بقا در دست
یکجرعه بمسکینان کاین عمر نمی پاید ۹

اسرار می و مستی آشفته زمستان پرس
مستانه بیا کاین جا هشیار نمیباید ۱۰

دارم بدل ایساقی بس عقده لاینحل
جز دست علی یا رب این عقده که بگشاید ۱۱