درباره امامی هروی

ملک‌الشعراء رضی‌الدین ابوعبدالله محمد بن ابی‌بکر بن عثمان هروی (وفات ۶۸۶ ه‍. ق) متخلص به امامی از شاعران ایرانی اوایل روزگار ایلخانی است. زادگاه او هرات بوده و مدح پادشاهان کرت را کرده است.
او از شاعرانی است که در سدهٔ هفتم روش شاعران شرقی را در شعر خود حفظ کرد. وی با شیخ مصلح الدین سعدی شیرازی، خواجه مجدالدین همگر، شمس الدین محمد صاحب دیوان و معین الدین پروانه معاصر بوده و چنان‌که از دیوانش استنباط می‌شود علاوه بر شعر، در علوم بلاغی، ادبیات عرب و نیز علوم عقلی از سرآمدن روزگار خود بوده‌است.
دیوان امامی نزدیک به دو هزار بیت (یا اندکی بیشتر) است که در قالب قصیده، غزل، ترجیعات، مقطعات و رباعیات است.
از این شاعر، رساله ای به زبان عربی در شرح یکی از قصاید شاعر معروف عرب، ابوالحارث غیلان بن عقبه، مشهور به ذوالرمه (متوفی ۱۱۷ هجری) در دست است که این رساله را به نام یکی از اتابکان نوشته و در آن لطایف و نکات ادبی، نحوی و لغوی قصیده یاد شده را شرح کرده‌است.

آثار ویدئویی و صوتی مرتبط با این منبع
شماره ۱ - دلبر که به حسن او نبودست و نه هست شماره ۲ - در عالم عشق طور، طور غم تست شماره ۳ - آن شب که ملازم فروغ روز است شماره ۴ - راهی ز زبان ما به دل پیوسته‌ست شماره ۵ - تا حاصل دردم سبب درمان گشت شماره ۶ - کی فتنه ی نرگس تو در خواب شود شماره ۷ - شیرین دهنت چون صفت جان دارد شماره ۸ - هرگه که دل خسته در آن می کوشد شماره ۹ - ز آن پیش مرا که روح در پرده شود شماره ۱۰ - نشناخته ای، ای دل بیدانش و درد شماره ۱۱ - بی روی تو، ای شیفته از روی تو خور شماره ۱۲ - جانا می لعل ارغوانیت که داد شماره ۱۳ - ای دل غم این جهان بیهوده مخور شماره ۱۴ - ای زلف و رخت چو ظلمت و نور بهم شماره ۱۵ - ای از پی دیدار تو ام در سر چشم شماره ۱۶ - ای برده خیال تو مرا خواب ز چشم شماره ۱۷ - آن ماه که پرورده ی مهر اویم شماره ۱۸ - در دور سپهر مهر ساقی مائیم شماره ۱۹ - بی روی تو گرزآنکه نمی داشت دلم شماره ۲۰ - ای نه فلک از کلک تو در تحت رقوم شماره ۲۱ - ای دوست من از هیچ مشوش گردم شماره ۲۲ - من داغ بلاها که ز دلبر دارم شماره ۲۳ - ای رفته و برگزیده بر ما دگران شماره ۲۴ - ای از گل دولت تو شاهی بوئی شماره ۲۵ - ایدل ز پی سایه خود چند روی شماره ۲۶ - ای فیض صحاب کرمت آواری شماره ۲۷ - گر داشتمی بقدر همت دستی