شماره ۱ - گر معترفی به زشتخویی نیکی شماره ۲ - ای دل زنفاق درگذر تا برهی شماره ۳ - آخر نه به عالم آدمی زآن آمد شماره ۴ - هر چند که از دست تو آید که کنی شماره ۵ - در راه نفاق اگر بتی بتراشی شماره ۶ - چون گل به میان خار می باید زیست شماره ۷ - مردم نشود به گوش و چشم و بینی شماره ۸ - سنّت کردی فریضهٔ حق مگذار شماره ۹ - گر عاقلی آزاد شو از بند هوس شماره ۱۰ - آزار طلب مکن که آزار این است شماره ۱۱ - دلداری کن اگر دلی داری تو شماره ۱۲ - هر تن که سرشت بد بود محضر او شماره ۱۳ - از حاصل کار این جهانی کردن شماره ۱۴ - گفتن دگر است و آزمودن دگر است شماره ۱۵ - هان تا نکنی هرآنچ بتوانی کرد شماره ۱۶ - خواهی که تو را هرآنچ نیکوست بود شماره ۱۷ - ای آمده گریان زتو خندان همه کس شماره ۱۸ - اینجا اگر اندکند و گر بسیارند شماره ۱۹ - بس خون جگر که مرد را خورده شود شماره ۲۰ - دل گرچه به بد گرایدت، نیکی کن شماره ۲۱ - آن به که دلت زهر بدی پرهیزد شماره ۲۲ - تا گرد بهانه خواجه تا کی گردی شماره ۲۳ - بیشی مطلب زهیچ کس بیش مباش شماره ۲۴ - کاریت که از بهر خدا فرمایند شماره ۲۵ - تا چند بری به بدگمانی گفتن شماره ۲۶ - گر باخبری زدل دل آزار مباش شماره ۲۷ - در دیدهٔ دیده دیدهٔ دیده بپوش شماره ۲۸ - بامدعیان چو آب و آتش مامیز شماره ۲۹ - گر بر سر دریا نه سبک تر زخسی شماره ۳۰ - هر زخم که بر سینهٔ غمناک آید شماره ۳۱ - ای دل باید که تو جفاکش باشی شماره ۳۲ - هر کاو به جمال سروری مشتاق است شماره ۳۳ - در خوی خوش است عیش خوش کز جان است شماره ۳۴ - خوی خوش تو بهار و باغ تو بس است شماره ۳۵ - تا ظن نبری که شاهدی روی خوش است شماره ۳۶ - گر قرب خدا می طلبی خوش خو باش شماره ۳۷ - نفس تو و خوی بد اگر برگردد شماره ۳۸ - در مهرهٔ عشق باختن با دگران شماره ۳۹ - ای دوست اگر بهشت را داری دوست شماره ۴۰ - می باید ساختن گرت برگ صفاست شماره ۴۱ - او را خواهی دل به غمش یکتو کن شماره ۴۲ - هر چند که هست خار همپایهٔ گل شماره ۴۳ - هر چند مرا قصد سلامت باشد شماره ۴۴ - هرگه که نظر از سر سودات افتد شماره ۴۵ - از عالم دل اگر نشانی بدهیم شماره ۴۶ - اندر ره عشق هر که دارد گذری شماره ۴۷ - ای رای تو مردمی و احسان کردن شماره ۴۸ - زان پیش که من شیفته رسوا گردم