تعداد ۲۱۱۵۲ گوهر مطابق با وزن مورد نظر شما پیدا شد:
سعدی : رباعیات
رباعی ۱۱۸ - مه را ز فلک به طرف بام آوردن
برو به گوهر
مه را ز فلک به طرف بام آوردن
وز روم، کلیسیا به شام آوردن
در وقت سحر نماز شام آوردن
بتوان، نتوان تو را به دام آوردن
سعدی : رباعیات
رباعی ۱۱۹ - در دیده به جای سرمه سوزن دیدن
برو به گوهر
در دیده به جای سرمه سوزن دیدن
برق آمده و آتش زده خرمن دیدن
در قید فرنگ غل به گردن دیدن
به زانکه به جای دوست، دشمن دیدن
سعدی : رباعیات
رباعی ۱۲۰ - ای دوست گرفته بر سر ما دشمن
برو به گوهر
ای دوست گرفته بر سر ما دشمن
یا دوست گزین به دوستی یا دشمن
نادیدن دوست گرچه مشکل دردیست
آسانتر ازان که بینمش با دشمن
سعدی : رباعیات
رباعی ۱۲۱ - ای دست تو آتش زده در خرمن من
برو به گوهر
ای دست تو آتش زده در خرمن من
تو دست نمی‌گذاری از دامن من
این دست نگارین که به سوزن زده‌ای
هرچند حلال نیست در گردن من
سعدی : رباعیات
رباعی ۱۲۲ - آن لطف که در شمایل اوست ببین
برو به گوهر
آن لطف که در شمایل اوست ببین
وآن خندهٔ همچو پسته در پوست ببین
نی‌نی تو به حسن روی او ره نبری
در چشم من آی و صورت دوست ببین
سعدی : رباعیات
رباعی ۱۲۳ - چون جاه و جلال و حسن و رنگ آمد و بو
برو به گوهر
چون جاه و جلال و حسن و رنگ آمد و بو
آخر دل آدمی نه سنگست و نه رو
آن کس که نه راست طبع باشد نه نکو
نه عاشق کس بود نه کس عاشق او
سعدی : رباعیات
رباعی ۱۲۴ - یک روز به اتفاق صحرا من و تو
برو به گوهر
یک روز به اتفاق صحرا من و تو
از شهر برون شویم تنها من و تو
دانی که من و تو کی به هم خوش باشیم؟
آنوقت که کس نباشد الا من و تو
سعدی : رباعیات
رباعی ۱۲۵ - ما را نه ترنج از تو مرادست نه به
برو به گوهر
ما را نه ترنج از تو مرادست نه به
تو خود شکری پسته و بادام مده
گر نار ز پستان تو که باشد و مه
هرگز نبود به از زنخدان تو به
سعدی : رباعیات
رباعی ۱۲۶ - نه سرو توان گفت و نه خورشید و نه ماه
برو به گوهر
نه سرو توان گفت و نه خورشید و نه ماه
آه از تو که در وصف نمی‌آیی آه
هرکس به رهی می‌رود اندر طلبت
گر ره به تو بودی نبدی اینهمه راه
سعدی : رباعیات
رباعی ۱۲۷ - ای کاش نکردمی نگاه از دیده
برو به گوهر
ای کاش نکردمی نگاه از دیده
بر دل نزدی عشق تو راه از دیده
تقصیر ز دل بود و گناه از دیده
آه از دل و صد هزار آه از دیده
سعدی : رباعیات
رباعی ۱۲۸ - ای بی‌رخ تو چو لاله‌زارم دیده
برو به گوهر
ای بی‌رخ تو چو لاله‌زارم دیده
گرینده چو ابر نوبهارم دیده
روزی بینی در آرزوی رخ تو
چون اشک چکیده در کنارم دیده
سعدی : رباعیات
رباعی ۱۲۹ - ای مطرب ازان حریف پیغامی ده
برو به گوهر
ای مطرب ازان حریف پیغامی ده
وین دلشده را به عشوه آرامی ده
ای ساقی ازان دور وفا جامی ده
ور رشک برد حسود، گو جامی ده
سعدی : رباعیات
رباعی ۱۳۰ - ای راهروان را گذر از کوی تو نه
برو به گوهر
ای راهروان را گذر از کوی تو نه
ما بیخبر از عشق و خبر سوی تو نه
هر تشنه که از دست تو بستاند آب
از دست تو سیر گردد از روی تو نه
سعدی : رباعیات
رباعی ۱۳۱ - هرگز بود آدمی بدین زیبایی؟
برو به گوهر
هرگز بود آدمی بدین زیبایی؟
یا سرو بدین بلند و خوش بالایی؟
مسکین دل آنکه از برش برخیزی
خرم تن آنکه از درش بازآیی
سعدی : رباعیات
رباعی ۱۳۲ - گیرم که به فتوای خردمندی و رای
برو به گوهر
گیرم که به فتوای خردمندی و رای
از دایرهٔ عقل برون ننهم پای
با میل که طبع می‌کند چتوان کرد؟
عیبست که در من آفریدست خدای
سعدی : رباعیات
رباعی ۱۳۳ - کی دانستم که بی خطا برگردی؟
برو به گوهر
کی دانستم که بی خطا برگردی؟
برگشتی و خون مستمندان خوردی
بالله اگر آن که خط کشتن دارد
آن جور پسندد که تو بی‌خط کردی
سعدی : رباعیات
رباعی ۱۳۴ - ای کاش که مردم آن صنم دیدندی
برو به گوهر
ای کاش که مردم آن صنم دیدندی
یا گفتن دلستانش بشنیدندی
تا بیدل و بیقرار گردیدندی
بر گریهٔ عاشقان نخندیدندی
سعدی : رباعیات
رباعی ۱۳۵ - گفتم بکنم توبه ز صاحبنظری
برو به گوهر
گفتم بکنم توبه ز صاحبنظری
باشد که بلای عشق گردد سپری
چندانکه نگه می‌کنم ای رشک پری
بار دومین از اولین خوبتری
سعدی : رباعیات
رباعی ۱۳۶ - هر روز به شیوه‌ای و لطفی دگری
برو به گوهر
هر روز به شیوه‌ای و لطفی دگری
چندانکه نگه می‌کنمت خوبتری
گفتم که به قاضی برمت تا دل خویش
بستانم و ترسم دل قاضی ببری
سعدی : رباعیات
رباعی ۱۳۷ - ای بلبل خوش سخن چه شیرین نفسی
برو به گوهر
ای بلبل خوش سخن چه شیرین نفسی
سرمست هوی و پای‌بند هوسی
ترسم که به یاران عزیزت نرسی
کز دست و زبان خویشتن در قفسی