تعداد ۴۸۷۳ گوهر مطابق با وزن مورد نظر شما پیدا شد:
طغرای مشهدی : ابیات برگزیده از غزلیات
شماره ۲۴۱ - پایش ز حنابندی شب چون پر زاغ است
برو به گوهر
پایش ز حنابندی شب چون پر زاغ است
تاریک شدن، لازمه پای چراغ است
طغرای مشهدی : ابیات برگزیده از غزلیات
شماره ۲۴۳ - فرق حرم و دیر ببین، کآمده هر سال
برو به گوهر
فرق حرم و دیر ببین، کآمده هر سال
صد قافله از بتکده، یک قافله از حج
طغرای مشهدی : ابیات برگزیده از غزلیات
شماره ۲۴۶ - از پنجره های مژه مهتاب درآید
برو به گوهر
از پنجره های مژه مهتاب درآید
گر یاد کند دیده شب تار ازان رخ
من گرسنه چشم ثمر باغ وصالم
خواهم دو چمن بوسه به یکبار ازان رخ
طغرای مشهدی : ابیات برگزیده از غزلیات
شماره ۲۵۱ - بی روی تو در بزم چراغ آید و گرید
برو به گوهر
بی روی تو در بزم چراغ آید و گرید
مینا ز غمت پیش ایاغ آید و گرید
آن غنچه گر از باغ رود با لب خندان
گل از پی او تا در باغ آید و گرید
طغرای مشهدی : ابیات برگزیده از غزلیات
شماره ۲۶۶ - افسرده دلم، کو دم گرمی که ز فیضش
برو به گوهر
افسرده دلم، کو دم گرمی که ز فیضش
بی زحمت آتش، دل من جوش برآرد
طغرای مشهدی : ابیات برگزیده از غزلیات
شماره ۲۹۱ - خواهم غزلی را که به محبوب توان خواند
برو به گوهر
خواهم غزلی را که به محبوب توان خواند
بیتی خوشم آید که به مطلوب توان خواند
بی روی تو، از شعله آهم شب تاریک
روشن شده زان گونه که مکتوب توان خواند
طغرای مشهدی : ابیات برگزیده از غزلیات
شماره ۳۰۷ - آرام نگیرد نفسی بر مژه ام اشک
برو به گوهر
آرام نگیرد نفسی بر مژه ام اشک
کودک چو رود بر سر دیوار، بترسد
در گوشه این کلبه، خرابی شده پنهان
روزی که برآید، در و دیوار بترسد
طغرای مشهدی : ابیات برگزیده از غزلیات
شماره ۳۲۲ - عمری ست که همخوابه میناست درین بزم
برو به گوهر
عمری ست که همخوابه میناست درین بزم
جا دارد اگر دختر رز حامله باشد
بسیار نماز از پی هم کرد صراحی
واجب نتوان خواند، مگر نافله باشد
طغرای مشهدی : ابیات برگزیده از غزلیات
شماره ۳۳۵ - در مدرسه عشق، چو من بی خبری نیست
برو به گوهر
در مدرسه عشق، چو من بی خبری نیست
با هر که در بحث گشودم، خجلم کرد
طغرای مشهدی : ابیات برگزیده از غزلیات
شماره ۳۵۳ - حرفی که به سرگوشی ازان شوخ زند سر
برو به گوهر
حرفی که به سرگوشی ازان شوخ زند سر
از طالع ما، صورت پیغام برآرد
طغرای مشهدی : ابیات برگزیده از غزلیات
شماره ۳۷۱ - دل پیش تو از طعنه اغیار نترسد
برو به گوهر
دل پیش تو از طعنه اغیار نترسد
گلچین ز خراشندگی خار نترسد
منصور چه غم دارد از آشوب خلایق
پادار محبت ز سر دار نترسد
طغرای مشهدی : ابیات برگزیده از غزلیات
شماره ۳۷۴ - در ساز فغانم ره آواز غلط شد
برو به گوهر
در ساز فغانم ره آواز غلط شد
از زمزمه ام نغمه دمساز غلط شد
پیچید صدا در چمن از نغمه بلبل
چندان که رگ گل به رگ ساز غلط شد
در باغ تمنا چو گشودیم پرو بال
از هر طرف اندازه پرواز غلط شد
درمانده اصلاح غلط زار سلوکم
هرجا پی اصلاح شدم، باز غلط شد
طغرای مشهدی : ابیات برگزیده از غزلیات
شماره ۳۹۱ - با روی تو خورشید جهانگرد چه باشد
برو به گوهر
با روی تو خورشید جهانگرد چه باشد
در پیش گل سرخ، گل زرد چه باشد
بر هم نخورد صحبت رندان ز نصیحت
گرم است چو هنگامه، دم سرد چه باشد
طغرای مشهدی : ابیات برگزیده از غزلیات
شماره ۴۱۶ - ساقی به ته شیشه می ناب نگه دار
برو به گوهر
ساقی به ته شیشه می ناب نگه دار
خواهیم دگر تشنه شدن، آب نگه دار
مطرب من کم حوصله را سوختی آخر
گفتم به تو در پرده که مضراب نگه دار
طغرای مشهدی : ابیات برگزیده از غزلیات
شماره ۴۴۰ - انگیخت شراب از رخ زیبای تو آتش
برو به گوهر
انگیخت شراب از رخ زیبای تو آتش
چون لاله شد از آب، سراپای تو آتش
طغرای مشهدی : ابیات برگزیده از غزلیات
شماره ۴۵۶ - پروانه ما گرچه رسد زود به آتش
برو به گوهر
پروانه ما گرچه رسد زود به آتش
خواهد که رسد پیشتر از دود به آتش
طغرای مشهدی : ابیات برگزیده از غزلیات
شماره ۴۶۲ - کس را غم سوز دل ما نیست درین بزم
برو به گوهر
کس را غم سوز دل ما نیست درین بزم
شمع از غم ما سوخته و ما ز غم شمع
بی آمدنت مجلس ما نور ندارد
شب، روشنی خانه بود در قدم شمع
طغرای مشهدی : ابیات برگزیده از غزلیات
شماره ۴۶۹ - کو پیر مغان کز می اسرار زند حرف
برو به گوهر
کو پیر مغان کز می اسرار زند حرف
با ما به لب ساغر سرشار زند حرف
چشمک زدن نرگس او دلخوشی آورد
شاد است پرستار چو بیمار زند حرف
واعظ به سخن عزت خود را مده از دست
کم قدر شود مرد چو بسیار زند حرف
طغرای مشهدی : ابیات برگزیده از غزلیات
شماره ۴۸۶ - هرجا که بیفتد به زمین سایه زلفت
برو به گوهر
هرجا که بیفتد به زمین سایه زلفت
از خاک دمد تا سر زانوی تو سنبل
از لعل تو می ریخته، از چشم تو مستی
از روی تو گل ریخته، از موی تو سنبل
طغرای مشهدی : ابیات برگزیده از غزلیات
شماره ۵۰۰ - یک شورش ما رهبر صد بارش سنگ است
برو به گوهر
یک شورش ما رهبر صد بارش سنگ است
لیکن سر هنگامه طفلانه نداریم
یک جا نشود جمع، دو برگ طرب ما
داریم گهی شیشه که پیمانه نداریم
گویی که ز ما گم شده انگشت شهادت
روزی که کلید در میخانه نداریم
داریم سر زلف گرهگیر تو در دست
غم نیست اگر سبحه صد دانه نداریم