تعداد ۲۱۱۵۲ گوهر مطابق با وزن مورد نظر شما پیدا شد:
خلیل‌الله خلیلی : رباعیات
رباعی ۱۲ - هر صبح که کردیم به غم شام گذشت
برو به گوهر
هر صبح که کردیم به غم شام گذشت
هر جور که دیدیم ز ایام گذشت
آلام اگر دست ز ما باز نداشت
ما پیر شدیم و درک آلام گذشت
خلیل‌الله خلیلی : رباعیات
رباعی ۱۳ - گر خاک در یار نفروختیم گذشت
برو به گوهر
گر خاک در یار نفروختیم گذشت
گر طعنه ی اغیار شنفتیم گذشت
آن سوز که در سینه ی ما پنهان بود
گفتیم گذشت، گر نگفتیم گذشت
خلیل‌الله خلیلی : رباعیات
رباعی ۱۴ - آن نیمه ی نان که بینوایی یابد
برو به گوهر
آن نیمه ی نان که بینوایی یابد
وان جامه که کودک گدایی یابد
چون لذت فتحی ست که اقلیمی را
لشکر شکنی جهانگشایی یابد
خلیل‌الله خلیلی : رباعیات
رباعی ۱۵ - صبح است ز خرمی جهان می خندد
برو به گوهر
صبح است ز خرمی جهان می خندد
هر قطره به بحر بیکران می خندد
بو در گل و نشه در می و می در جام
از شوق، زمین و آسمان می خندد
خلیل‌الله خلیلی : رباعیات
رباعی ۱۶ - هر ذره ی خاک من زبانی دارد
برو به گوهر
هر ذره ی خاک من زبانی دارد
از گردش دهر دوستانی دارد
این کهنه ردای من نهان در هر چین
تاج و کله جهان ستانی دارد
خلیل‌الله خلیلی : رباعیات
رباعی ۱۷ - از ابر سیاه لعل و گهر می ریزد
برو به گوهر
از ابر سیاه لعل و گهر می ریزد
وز دیده ی من خون جگر می ریزد
بی روی تو از هر مژه ام در گلشن
دامن دامن لاله تر می ریزد
خلیل‌الله خلیلی : رباعیات
رباعی ۱۸ - آن فر و شکوه کبریاییت چه شد؟
برو به گوهر
آن فر و شکوه کبریاییت چه شد؟
آن لاف خدیوی و خداییت چه شد؟
صد قرن بر افکار و عقول مردم
فرماندهی و حکمرواییت چه شد؟
خلیل‌الله خلیلی : رباعیات
رباعی ۱۹ - شهرت طلبی چند به هم ساخته اند
برو به گوهر
شهرت طلبی چند به هم ساخته اند
چون گرگ گرسنه در جهان تاخته اند
کردند به زیر پا هزاران سر و دست
تا گردن شوم خود بر افراخته اند
خلیل‌الله خلیلی : رباعیات
رباعی ۲۰ - یارب به کسانی که جگر سوخته اند
برو به گوهر
یارب به کسانی که جگر سوخته اند
یک عمر متاع درد اندوخته اند
خاکم به هوای آن جوانمردان کن
کز هر چه به جز تو دیده بردوخته اند
خلیل‌الله خلیلی : رباعیات
رباعی ۲۱ - گر علت مرگ را دوا می کردند
برو به گوهر
گر علت مرگ را دوا می کردند
گر چاره ی این نوع دو پا می کردند
می دیدی کاین جماعت تیره نهاد
بر روی زمین چه فتنه ها می کردند
خلیل‌الله خلیلی : رباعیات
رباعی ۲۳ - پیران که چنین مقام و حرمت دارند
برو به گوهر
پیران که چنین مقام و حرمت دارند
زان نیست که یک دو دم قدامت دارند
این حرمت از آن است که آنها دو نفس
در رفتن از این خرابه سبقت دارند
خلیل‌الله خلیلی : رباعیات
رباعی ۲۴ - دانی که شبان چه فتنه آغاز کند
برو به گوهر
دانی که شبان چه فتنه آغاز کند
آن دم که نی شبانه را ساز کند
غمهای زمانه را فرو بندد در
ابواب نشاط یک به یک باز کند
خلیل‌الله خلیلی : رباعیات
رباعی ۲۵ - این سنگ ملون که گهر می نامند
برو به گوهر
این سنگ ملون که گهر می نامند
وان آهن زردگون که زر می خوانند
بی گوهر ارزنده ی معنی همه را
مردان گهرسنج هدر می دانند
خلیل‌الله خلیلی : رباعیات
رباعی ۲۶ - عارف به دل ذره جهان می بیند
برو به گوهر
عارف به دل ذره جهان می بیند
آنجا مه و مهر و کهکشان می بیند
کوری بنگر که چشم دانشور عصر
دست و سر کشتگان در آن می بیند
خلیل‌الله خلیلی : رباعیات
رباعی ۲۷ - دل در غم عشق تو برومند بود
برو به گوهر
دل در غم عشق تو برومند بود
در پرتو دیدار تو خرسند بود
بگذاشته ام در کف و گویم هر روز
در شهر شما بهای دل چند بود
خلیل‌الله خلیلی : رباعیات
رباعی ۲۸ - تا این خرد خام تو، معیار بود
برو به گوهر
تا این خرد خام تو، معیار بود
این ساختن و شکستنت کار بود
تنها نه سرت به پای من خورد به سنگ
هر جا که روی تو سنگ و دیوار بود
خلیل‌الله خلیلی : رباعیات
رباعی ۲۹ - امروز که عصر علم و فرهنگ بود
برو به گوهر
امروز که عصر علم و فرهنگ بود
قانون جهان به دیگر آهنگ بود
گر سده ی تو به پیش این سنگ بود
این عیب بود، عار بود، ننگ بود
خلیل‌الله خلیلی : رباعیات
رباعی ۳۰ - در گلشن زندگی به جز خار نبود
برو به گوهر
در گلشن زندگی به جز خار نبود
جز درد و غم و محنت و آزار نبود
امید نکرد گل که یاس آمد بار
سرتاسر زندگی جز این کار نبود
خلیل‌الله خلیلی : رباعیات
رباعی ۳۱ - هرکس که به ازدواج پابند شود
برو به گوهر
هرکس که به ازدواج پابند شود
معروض به داغ و درد فرزند شود
دهقان زمانه بر کسی می خندد
کز کشتن تخم مرگ خرسند شود
خلیل‌الله خلیلی : رباعیات
رباعی ۳۳ - دی شاخ شکوفه در چمن می خندید
برو به گوهر
دی شاخ شکوفه در چمن می خندید
بر سنبل و نسرین و سمن می خندید
از دور سپیده ی سحر را دیدم
بر روز خود و به شام من می خندید