تعداد ۲۱۱۵۲ گوهر مطابق با وزن مورد نظر شما پیدا شد:
مسعود سعد سلمان : رباعیات
شماره ۱۴۸ - آنان که سر نشاط عالم دارند
برو به گوهر
آنان که سر نشاط عالم دارند
پیوسته بنای طبع خرم دارند
ای نای ز تو همه جهان غم دارند
تو آن نایی کز پی ماتم دارند
مسعود سعد سلمان : رباعیات
شماره ۱۴۹ - خون در تن من که اصل نیروست نماند
برو به گوهر
خون در تن من که اصل نیروست نماند
وان اصل که طبع و دیده را خوست نماند
بر من به جز از نام تو ای دوست نماند
چون چنگ توام به جز رنگ و پوست نماند
مسعود سعد سلمان : رباعیات
شماره ۱۵۰ - تا خط چو دود تو دل از من بربود
برو به گوهر
تا خط چو دود تو دل از من بربود
گر روی چو آتشت به من روی نمود
از ریختن آب دو چشمم ناسود
آری نه عجب که آب چشم آرد دود
مسعود سعد سلمان : رباعیات
شماره ۱۵۱ - آن بت که دل مرا فرا چنگ آورد
برو به گوهر
آن بت که دل مرا فرا چنگ آورد
شد مست و به سوی رفتن آهنگ آورد
گفتم مستی مرو سیه جنگ آورد
چون گل بدرید جامه و رنگ آورد
مسعود سعد سلمان : رباعیات
شماره ۱۵۲ - با من فلک از خشم همی دندان زد
برو به گوهر
با من فلک از خشم همی دندان زد
هر زخم که زد چو پتک بر سندان زد
تیری ز قضا راست مرا بر جان زد
دشوار آمد مرا که سخت آسان زد
مسعود سعد سلمان : رباعیات
شماره ۱۵۳ - ای شاه فلک متابع کام تو باد
برو به گوهر
ای شاه فلک متابع کام تو باد
اقبال جهان دولت پدرام تو باد
آرایش مملکت به ایام تو باد
مسعودی و ایام تو چون نام تو باد
مسعود سعد سلمان : رباعیات
شماره ۱۵۴ - در باغ هنر تخم وفا کاشت خرد
برو به گوهر
در باغ هنر تخم وفا کاشت خرد
تن را به هوای خویش بگذاشت خرد
رنج از دل رنج دیده برداشت خرد
ناآمده را آمده پنداشت خرد
مسعود سعد سلمان : رباعیات
شماره ۱۵۵ - صالح تن من ز عشق دامن بفشاند
برو به گوهر
صالح تن من ز عشق دامن بفشاند
تا مرگ قضای خویشتن بر تو براند
دل تخته درد و ناامیدی برخواند
شادی و غمم تو بودی و هر دو نماند
مسعود سعد سلمان : رباعیات
شماره ۱۵۶ - در محنت شو خوش و مکن نعمت یاد
برو به گوهر
در محنت شو خوش و مکن نعمت یاد
شوتن در ده که داد کس چرخ نداد
بر بار بلایی که قضا بر تو نهاد
تن دار چو کوه باش و بی باک چو باد
مسعود سعد سلمان : رباعیات
شماره ۱۵۷ - دیدار تو از نعمت دو جهان خوشتر
برو به گوهر
دیدار تو از نعمت دو جهان خوشتر
وز عمر وصال تو فراوان خوشتر
من عشق تو ای عشق تو از جان خوشتر
پنهان دارم که عشق پنهان خوشتر
مسعود سعد سلمان : رباعیات
شماره ۱۵۸ - یک بوسه زدم بر لب و بر چشم دگر
برو به گوهر
یک بوسه زدم بر لب و بر چشم دگر
گفت این چه فراق آوری حیلت گر
گفتم به همه حال بیاید خوشتر
چون شد به هم آمیخته بادام و شکر
مسعود سعد سلمان : رباعیات
شماره ۱۵۹ - ز اول به میان ما به هنگام کنار
برو به گوهر
ز اول به میان ما به هنگام کنار
گر تار قصب بودی بودی دشوار
اکنون به میان ما دو ای یک دله یار
فرسنگ دویست گشت فرسنگ هزار
مسعود سعد سلمان : رباعیات
شماره ۱۶۰ - هر ابر که بنگرم غباری شده گیر
برو به گوهر
هر ابر که بنگرم غباری شده گیر
گر گل گیرم به دست خاری شده گیر
هر روز مرا خانه حصاری شده گیر
عمری شده دان و روزگاری شده گیر
مسعود سعد سلمان : رباعیات
شماره ۱۶۱ - خورشید رخ تو تافت بر سایه عمر
برو به گوهر
خورشید رخ تو تافت بر سایه عمر
آمد به کفم گمشده پیرایه عمر
ای اول وصلت آخرین مایه عمر
در جستن سود وصل شد مایه عمر
مسعود سعد سلمان : رباعیات
شماره ۱۶۲ - تعریف مرا عشق تو ای ساده شکر
برو به گوهر
تعریف مرا عشق تو ای ساده شکر
بس راز دلم کرد به هر جای سمر
عشقت چو همی نگه کند جان و جگر
غماز چو مشک آمد و طرار چو زر
مسعود سعد سلمان : رباعیات
شماره ۱۶۳ - سلطان ملک است در دل سلطان نور
برو به گوهر
سلطان ملک است در دل سلطان نور
هر روز کند به روی او سلطان سور
هرگز ندود برود بر سلطان زور
چشم بد خلق آرد از سلطان دور
مسعود سعد سلمان : رباعیات
شماره ۱۶۴ - چاه ز نخ تو ای دلارام پسر
برو به گوهر
چاه ز نخ تو ای دلارام پسر
بر آب ملاحتست و جویی تا سر
سیبت ز نخ و چهی بدان سیب اندر
در سیب شگفت نیست چاه ای دلبر
مسعود سعد سلمان : رباعیات
شماره ۱۶۵ - یک چشم تو گر تباه گشت ای دلبر
برو به گوهر
یک چشم تو گر تباه گشت ای دلبر
دلتنگ مشو انده بیهوده مخور
بسیار دو نرگس است ای جان پدر
بشکفته یکی از دو و نشکفته دگر
مسعود سعد سلمان : رباعیات
شماره ۱۶۶ - ای روی تو آفتاب و من نیلوفر
برو به گوهر
ای روی تو آفتاب و من نیلوفر
چون نیلوفر در آبم از دیده تر
تا تو نتابی چو آفتاب ای دلبر
نگشایم دیدگان و برنارم سر
مسعود سعد سلمان : رباعیات
شماره ۱۶۷ - آمد به وداعم آن نگار دلبر
برو به گوهر
آمد به وداعم آن نگار دلبر
گریان و زنان دو دست بر یکدیگر
پر خون رخش از زخم و رخ از گریه چو زر
بر لاله کامگار و بر لؤلؤی تر