تعداد ۲۱۱۵۲ گوهر مطابق با وزن مورد نظر شما پیدا شد:
کمال‌الدین اسماعیل : رباعیات
شماره ۴۸۵ - ای خوی تو همچو اشک من رنگ آمیز
برو به گوهر
ای خوی تو همچو اشک من رنگ آمیز
وی بر دل من ز زلف تو رستا خیز
الحق چه نکو بیکدگر افتادند
آن زلف دل آویز و دل زلف آویز
کمال‌الدین اسماعیل : رباعیات
شماره ۴۸۶ - ای غمزۀ خونریز تو چون پیکان تیز
برو به گوهر
ای غمزۀ خونریز تو چون پیکان تیز
کردم بدم تو آتش هجران تیز
گر زآنکه زبان دشمنان کند شود
من بر لب تو باز کنم دندان تیز
کمال‌الدین اسماعیل : رباعیات
شماره ۴۸۷ - چشم تو اگر چه ناتوانست او نیز
برو به گوهر
چشم تو اگر چه ناتوانست او نیز
جان تو که هم بلای جانست او نیز
دل دست حمایت به سر زلف تو برد
می بینم و هم زیر میانست او نیز
کمال‌الدین اسماعیل : رباعیات
شماره ۴۸۸ - احوال منت باور اگر نیست ز کس
برو به گوهر
احوال منت باور اگر نیست ز کس
ور این دو گواهت از رخ و اشک نه بس
بیماری من بچشم خود می بینی
آشفتگیم نیز ز زلفت بررس
کمال‌الدین اسماعیل : رباعیات
شماره ۴۸۹ - آخر خبری زین دل تنگ بپرس
برو به گوهر
آخر خبری زین دل تنگ بپرس
شرح غمم از طرۀ شبرنگ بپرس
جانا چو خوری باده به هنگام صبوح
احوال دلم ز نالۀ چنگ بپرس
کمال‌الدین اسماعیل : رباعیات
شماره ۴۹۰ - ... زمان آینده مترس
برو به گوهر
... زمان آینده مترس
وز هرچه رسد چو نیست پاینده مترس
....دم نقد را غنیمت میدان
از آمده مندیش وز آینده مترس
کمال‌الدین اسماعیل : رباعیات
شماره ۴۹۱ - از حال من سوخته خر من بررس
برو به گوهر
از حال من سوخته خر من بررس
شرح غم هجر خواهی از من بررس
گر درد دل منت ز من باور نیست
ای دوست روا بود، ز دشمن بررس
کمال‌الدین اسماعیل : رباعیات
شماره ۴۹۲ - خالیست سیاه بر رخ آن مه وش
برو به گوهر
خالیست سیاه بر رخ آن مه وش
افتاده خوش و مراهمی افتد خوش
چون مهر که از مشک نهی بر باده
یا قطرۀ آبی که چکد بر آتش
کمال‌الدین اسماعیل : رباعیات
شماره ۴۹۳ - زلف تو که نیست در درازی همتاش
برو به گوهر
زلف تو که نیست در درازی همتاش
بگذشت ز حد سیاه کاری باماش
دارد سر آن که سر زمن بر تابد
ور چون قد تو سیم کنم هم بالایش
کمال‌الدین اسماعیل : رباعیات
شماره ۴۹۴ - در عالم هجر آن بت شکر پاش
برو به گوهر
در عالم هجر آن بت شکر پاش
آوازۀ بی صبری من چون شد فاش
ارجاف کنی زکوی وصلش امروز
در گوش دلم گفت که نومید مباش
کمال‌الدین اسماعیل : رباعیات
شماره ۴۹۵ - خصم تو که هست تیغ گلگون ز قفاش
برو به گوهر
خصم تو که هست تیغ گلگون ز قفاش
تیغ تو زبان کشید بیرون ز قفاش
در گردن خود گرفت خون خوداز آن
هر کجا که رود همی رود خون ز قفاش
کمال‌الدین اسماعیل : رباعیات
شماره ۴۹۶ - گل را دیدم دمیده از کام آتش
برو به گوهر
گل را دیدم دمیده از کام آتش
از آب گرفته هفت اندام آتش
گفتم که چه شد ؟ گفت بلائیست دراز
کوتاهی عمر و پس سرانجام آتش
کمال‌الدین اسماعیل : رباعیات
شماره ۴۹۷ - بلبل که پریر از دل شاداش
برو به گوهر
بلبل که پریر از دل شاداش
گفتی که برفت مطربی از یادش
امروز به چرخ می رسد فریادش
مانا که شکوفه سیم مطب دادش
کمال‌الدین اسماعیل : رباعیات
شماره ۴۹۸ - نرگس که صبا بروی درمی جهدش
برو به گوهر
نرگس که صبا بروی درمی جهدش
یعنی ز لطافتست که دم می دهدش
کآن چشم که باز کرد در کوی بقا
چندان ندهد مهله که بر هم نهدش
کمال‌الدین اسماعیل : رباعیات
شماره ۴۹۹ - چون رنگ بدزدید گل از رخسارش
برو به گوهر
چون رنگ بدزدید گل از رخسارش
آویخت صبا چو خونیان بردارش
بسیار بگفت بلبل اندر کارش
تا بود که صبا بجان دهد زنهارش
کمال‌الدین اسماعیل : رباعیات
شماره ۵۰۰ - ای دیده، خیال روی چون گلنارش
برو به گوهر
ای دیده، خیال روی چون گلنارش
برخود زدی از چشم فرو مگذارش
وی دل تو سرطرۀ عنبر بارش
نیک آوردی بدست ، محکم دارش
کمال‌الدین اسماعیل : رباعیات
شماره ۵۰۱ - افتاد دلم در تک و پو مگذارش
برو به گوهر
افتاد دلم در تک و پو مگذارش
غم قصد همی کند برو مگذارش
دانی که چو چشمش همه بر تست نظر
همچون نظر از چشم فرو مگذارش
کمال‌الدین اسماعیل : رباعیات
شماره ۵۰۲ - بلبل که نبود در چمن پر وازش
برو به گوهر
بلبل که نبود در چمن پر وازش
بی برگی شاخ کرده بد بی سازش
چون داد شکوفه سیم مطرب بازش
بنگر که بچرخ می رسد آوازش
کمال‌الدین اسماعیل : رباعیات
شماره ۵۰۳ - از غایت آنکه هست بر من نازش
برو به گوهر
از غایت آنکه هست بر من نازش
وزبس که کشد خوی بد از من بازش
بر رهگذر باد سخن کم گوید
ترسد که بگوش من رسد آوازش
کمال‌الدین اسماعیل : رباعیات
شماره ۵۰۴ - تا دورم از آن دو لعل جان آویزش
برو به گوهر
تا دورم از آن دو لعل جان آویزش
با دیدۀ من خواب نکرد آمیزش
در فرقت روی او دو صف مژه ام
بر هم نزنند جز گه خون ریزش