تعداد ۲۱۱۵۲ گوهر مطابق با وزن مورد نظر شما پیدا شد:
اهلی شیرازی : رباعیات
شماره ۲۱۰ - عاشق نه که از می دل راحت دارد
برو به گوهر
عاشق نه که از می دل راحت دارد
با خود ز سخن سر فصاحت دارد
چون غنچه شکفته رو زید با دل تنگ
میخندد و در سینه جراحت دارد
اهلی شیرازی : رباعیات
شماره ۲۱۱ - ای آمده از عدم سوی ملک وجود
برو به گوهر
ای آمده از عدم سوی ملک وجود
پرورده حقت بنعمت از سفره جود
مقصود حق آنکه حق شناسی بودت
گر حق شناسی از وجود تو چه سود
اهلی شیرازی : رباعیات
شماره ۲۱۲ - تا تیغ بر استخوان ز جورت نرسید
برو به گوهر
تا تیغ بر استخوان ز جورت نرسید
آه از جگر سوختگان کس نشنید
فریاد از استخوان هم از زخم نخاست
تیغ تو بنالید چو محروم تو دید
اهلی شیرازی : رباعیات
شماره ۲۱۳ - رسوایی ما ز تنگدستی خیزد
برو به گوهر
رسوایی ما ز تنگدستی خیزد
مجنون صفتی ز عشق و مستی خیزد
صاحب نظران شکسته صورت باشند
آرایش تن ز خود پرستی خیزد
اهلی شیرازی : رباعیات
شماره ۲۱۴ - دردی که دوای او قضا را نرسد
برو به گوهر
دردی که دوای او قضا را نرسد
جز این دل ریش مبتلا را نرسد
ما بخش غمیم و غم همه قسمت ماست
هرگز نرسد غمی که ما را نرسد
اهلی شیرازی : رباعیات
شماره ۲۱۵ - خوشباش که غم کلید شادی باشد
برو به گوهر
خوشباش که غم کلید شادی باشد
اکسیر مراد، نامرادی باشد
هر کس که چو مجنون بستم خوی گرفت
آسوده درون در همه وادی باشد
اهلی شیرازی : رباعیات
شماره ۲۱۶ - صد عاشق اگر کشته ز بیداد بود
برو به گوهر
صد عاشق اگر کشته ز بیداد بود
معشوقه چو سرو از همه آزاد بود
فریاد که من چون شمعی از آتش آه
میسوزم و پیش گلرخان باد بود
اهلی شیرازی : رباعیات
شماره ۲۱۷ - گر پیش تو سر ز کشتن افتد به سجود
برو به گوهر
گر پیش تو سر ز کشتن افتد به سجود
رنجیده مشو ز دامن خون آلود
هر کس که بخون در افکند بیگنهی
بر دامن او ترشحی خواهد بود
اهلی شیرازی : رباعیات
شماره ۲۱۸ - شوخی که چو سرو ناز دلکش باشد
برو به گوهر
شوخی که چو سرو ناز دلکش باشد
چون لاله بداغ او دلم خوش باشد
آتش بدلم در افتد از یاد لبش
بر تشنه حدیث آب آتش باشد
اهلی شیرازی : رباعیات
شماره ۲۱۹ - زان گرد گنه بذیل عشاق رسد
برو به گوهر
زان گرد گنه بذیل عشاق رسد
تا رحمت و مغفرت ز خلاق رسد
زان روی نگین لعل سازند سیاه
تا مهر قبول او به آفاق رسد
اهلی شیرازی : رباعیات
شماره ۲۲۰ - بس دور مشو که عمر بس بیتو مباد
برو به گوهر
بس دور مشو که عمر بس بیتو مباد
جانی که مراست یکنفس بیتو مباد
هم چشمی و هم چشم چراغ همه یی
ایچشم و چراغ همه، کس بیتو مباد
اهلی شیرازی : رباعیات
شماره ۲۲۱ - گر عشق بنای جان ز بنیاد برد
برو به گوهر
گر عشق بنای جان ز بنیاد برد
این بس که غم دو عالم از یاد برد
جانی که به جانان ندهی خاک ره است
عمری که به عشق نگذرد باد برد
اهلی شیرازی : رباعیات
شماره ۲۲۲ - خوش آنکه دمی زمانه یارم باشد
برو به گوهر
خوش آنکه دمی زمانه یارم باشد
معشوقه چو سرو و در کنارم باشد
بر توسن بخت از آن ز زلف چو کمند
در دست عنان اختیارم باشد
اهلی شیرازی : رباعیات
شماره ۲۲۳ - تا خنده زنان لبت به بستان آمد
برو به گوهر
تا خنده زنان لبت به بستان آمد
در گریه خون غنچه خندان آمد
در عهد تو چار ضرب زد لاله زرشک
با طاس قلندری بدوران آمد
اهلی شیرازی : رباعیات
شماره ۲۲۴ - تا کی ستمت بر دل ناشاد رسد
برو به گوهر
تا کی ستمت بر دل ناشاد رسد
فریاد کنیم و از تو بیداد رسد
بر ناله و فریاد دلم پیک اجل
فریادرس است گر به فریاد رسد
اهلی شیرازی : رباعیات
شماره ۲۲۵ - هر کس که به دقن بدندان نگزید
برو به گوهر
هر کس که به دقن بدندان نگزید
از باغ حیات میوه عمر نچید
آنان که به دقن فروشند به سیم
زین به که فروشند چه خواهند خرید
اهلی شیرازی : رباعیات
شماره ۲۲۶ - ای ساقی جان که جای فدای تو بود
برو به گوهر
ای ساقی جان که جای فدای تو بود
خوش وقت کسی که خاک پای تو بود
آنجا که تویی هزار خورشید فلک
سرگشته چو ذره در هوای تو بود
اهلی شیرازی : رباعیات
شماره ۲۲۷ - گر دل ز غبار غم درون پاک کند
برو به گوهر
گر دل ز غبار غم درون پاک کند
وین گرد بلا روی بر افلاک کند
در کاخ فلک نگنجد از بسیاری
شاید که دل چرخ فلک چاک کند
اهلی شیرازی : رباعیات
شماره ۲۲۸ - در عشق تو کس جز رخ زردش نرسد
برو به گوهر
در عشق تو کس جز رخ زردش نرسد
درمان نبرد دلی که دردش نرسد
من مرده خاک پای تو کآب حیات
هر چند که جان دهد بگردش نرسد
اهلی شیرازی : رباعیات
شماره ۲۲۹ - می خور که حیات جاودانت بدهند
برو به گوهر
می خور که حیات جاودانت بدهند
وز صد چو سکندری امانت بدهند
دریاب حیات نقد و ضایع مگذار
کاینت برود ز دست و آنت ندهند