اناالحق جز مقام کبریا نیست
فرنگی صید بست از کعبه و دیر
خنکن ملتی بر خود رسیده
مسلمانی غم دل در خریدن
عرب را حق دلیل کاروان کرد
هنوز اندر جهان دم غلام است
به ترکانرزوئی تازه دادند
بهل ای دخترک این دلبری ها
خنکن ملتی کز وارداتش
مسلمان فقر و سلطانی بهم کرد
خدایا وقتن درویش خوش باد
زمانه فتنه ها ورد و بگذشت
یقین دانم که روزی حضرت او
فساد عصر حاضر شکار است
به هر کو رهزنان چشم و گوش اند
بیا تا کار این امت بسازیم
فقیرم ساز و سامانم نگاهی است
اگر دانا دل و صافی ضمیر است
غزل ۹ - آخر ز فقر بر سر دنیا زدیم پا
غزل ۲۰ - به مهر مادرگیتی مکش رنج امید اینجا