اخلاقیات

اوحدالدین کرمانی الباب السادس: فی ما هو جامع لشرایط العشق و المشاهَده و الحسن و الموافقه و ما یلیق بهذا الباب شماره ۱۹۰ - حُسنی که گواه حسن معبود بود اوحدالدین کرمانی الباب السادس: فی ما هو جامع لشرایط العشق و المشاهَده و الحسن و الموافقه و ما یلیق بهذا الباب شماره ۲۶۵ - چون آتش و آب بردباری نکنی اوحدالدین کرمانی الباب السادس: فی ما هو جامع لشرایط العشق و المشاهَده و الحسن و الموافقه و ما یلیق بهذا الباب شماره ۲۷۵ - عنبر که نه آن تست لادن به ازوست اوحدالدین کرمانی الباب السابع: فی خصال الحمیده عن العقل و العلم و ما یحذو جذو هذا النمط شماره ۲۱ - ناجسته دوای درد خویش ار مردی اوحدالدین کرمانی الباب الثامن: فی الخصال المذمومة و ما یتولد منها شماره ۱۹ - در حق من ار یکی وگر صد گوید اوحدالدین کرمانی الباب الثامن: فی الخصال المذمومة و ما یتولد منها شماره ۳۶ - از عقل و هنر هر آنک بی مایَه بود اوحدالدین کرمانی الباب الثامن: فی الخصال المذمومة و ما یتولد منها شماره ۵۰ - از خوی بد تو زان همی رنجد کس اوحدالدین کرمانی الباب الثامن: فی الخصال المذمومة و ما یتولد منها شماره ۷۰ - از جام هوس بادهٔ مستی تا کی اوحدالدین کرمانی الباب الثامن: فی الخصال المذمومة و ما یتولد منها شماره ۱۰۶ - خوبان همه دل برند لیکن دین نه اوحدالدین کرمانی الباب التاسع: فی السفر و الوداع شماره ۴۹ - ناکس که به کس شود نمازی نبود اوحدالدین کرمانی الباب العاشر: البهاریات شماره ۱۱ - رو باده و بنگ را بکن در باقی اوحدالدین کرمانی الباب العاشر: البهاریات شماره ۱۳ - آبی که خللهای دماغ انگیزد اوحدالدین کرمانی الباب العاشر: البهاریات شماره ۱۶ - این خوش پسران خوی پلنگ آوردند اوحدالدین کرمانی الفصل الثانی - فی الاقاویل المختلفة خدمة السلطان شماره ۱۱ - در راه کرم کوه به کاهی بخشند اوحدالدین کرمانی الفصل الثانی - فی الاقاویل المختلفة خدمة السلطان شماره ۱۹ - این راز درونی مشمر کاری خرد اوحدالدین کرمانی الباب الثانی عشر: فی الوصیة و الاسف علی مافات و ذکر الفناء و البقاء و ذکر مرتبته و وصف حالته رضی الله عنه شماره ۵۶ - دل بر طرب و عیش نهادن بهتر اوحدالدین کرمانی رباعیات الحاقی شماره ۵۸ - خود را به هوس مدار در پای دریغ اوحدالدین کرمانی رباعیات الحاقی شماره ۸۱ - مجروحان را دوا و مرهم تو دهی خیالی بخارایی غزلیات شماره ۴۶ - تا دل از سیر و سلوک رهش آگاهی یافت خیالی بخارایی غزلیات شماره ۱۰۶ - اگر معارضه حُسن تو را به حور افتد