فی افتخار نفسه علی اهل عصره
فصل اندر تبدیل حال
در رهایی جستن جان گوید از تن
اندر تفضیل سخن خویش گوید
یمدح الشیخ الامام جمالالدّین فخرالاسلام تاج الخطباء احمدبن محمّدالملقّب بالحذور
در قناعت و انزوای خویش گوید
فیالقناعة
حکایت - آن شنیدی که بود پنبهزنی
حکایت - آن شنیدی که رفت نادانی
در صفت خلوت و تنهایی گوید
در وصف بیطمعی و خویشتنداری خود گوید
فی ذمالجهال والناصحین لهم
کتاب کتبه الی بغداد مع نسخة تصنیفه انفذه عند الامام الاجل الاوحد برهانالدّین ابیالحسن علیبن ناصر الغزنوی یعرف به بریانگر
- و آنچه گفتم که: «طریق استخاره سپردم»، مراد از آن حفظ آداب خداوند بود عزو جل که
- و آنچه گفتم که: «اغراضی که به نفس بازمیگشت از دل ستردم»، مراد آن بود که اندر ه
- و آنچه گفتم که: «به حکم استدعای تو قیام کردم و بر تمام کردن مرادت از این کتاب ع
- بدان قوّاک اللّه که یافتم این عالم را محل بعضی اسرار خداوند، و مکؤنات را موضع ود
بابُ اثباتِ العلم
- بدان که علم دو است: یکی علم خداوند تعالی و دیگر علم خلق و علم بنده اندر جَنُب عل
- اما علم بنده باید که در امور خداوند تعالی باشد و معرفت وی، و فریضه بر بنده علم و