شماره ۱۱۵ - بی حیا گر غوطه در گوهر زند بی مایه است
شماره ۱۲۳ - از دعا در صبح کام دل توان آسان گرفت
شماره ۱۲۵ - مرا در چاه چون یوسف وطن از مکر اخوان است
شماره ۱۲۶ - غرض از خوردن می مستی بالادست است
شماره ۱۴۷ - چه سود ازین که کتبخانه جهان از توست؟
شماره ۱۴۹ - خموش هر که شد از قیل و قال وارسته است
شماره ۱۵۱ - هزار رنگ بلا در خمار میخواری است
شماره ۱۵۲ - گل سر سبد روزگار، خوش خویی است
شماره ۱۵۴ - به زور خرده جان را نگاه نتوان داشت
شماره ۱۵۷ - ابر سیاه حامل باران رحمت است
شماره ۱۷۹ - منع ما کی می توان از دستبوس امروز کرد؟
شماره ۱۸۰ - از حیا نتوان به چشم او نگاه تیز کرد
شماره ۱۸۳ - عالمی از منع زینت خرم و دلشاد شد
شماره ۱۸۴ - خلقی از گفتار بی کردار من هشیار شد
شماره ۱۸۵ - بی تائمل هر که در محفل سخن پرداز شد
شماره ۱۹۳ - در دل معشوق جای خود ادب وا می کند
شماره ۱۹۴ - آن که لب باز از سر رغبت به غیبت می کند
شماره ۲۰۷ - عمر اهل دولت از احسان دو چندان می شود
شماره ۲۱۶ - ز پرگویی دهان هرزه گویان باز می گردد
شماره ۲۲۳ - مرا از شکر نه کفران نعمت بسته لب دارد