شماره ۳۶۹ - ز هر نهال به قد سرو اگر زیاده بود
شماره ۳۷۰ - به تیغ هر که شود کشته پایدار شود
شماره ۳۷۵ - ساده لوحان که بدآموز به صحبت شده اند
شماره ۳۹۴ - چندان که ممکن است کسی مردمی کند
شماره ۳۹۵ - اول به ظالمان اثر ظلم می رسد
شماره ۳۹۶ - در خشت خم به چشم حقارت نظر مکن
شماره ۴۲۰ - تنها نه کار من به نگاه نخست کرد
شماره ۴۲۹ - گردنکشی مکن که ضعیفان به آه سرد
شماره ۴۳۰ - مردم ز حد خویش برون پا نهاده اند
شماره ۴۳۲ - این ریش پروران که گرفتار شانه اند
شماره ۴۴۱ - چون حرف زند، غنچه ز گفتار بماند
شماره ۴۴۴ - جویای تو آسودگی از مرگ نبیند
شماره ۴۴۶ - احوال دل خسته به اغیار مگویید
شماره ۴۵۰ - خراب شو که به ملک خراب باج نباشد
شماره ۴۵۸ - خار پیراهن مشو آسودگان خاک را
شماره ۴۶۵ - درویش خامش است ز مبرم کشنده تر
شماره ۴۷۲ - مست ناز من چنین مغرور و بی پروا مباش
شماره ۴۸۱ - به گوشه قفس از آشیانه قانع باش
شماره ۴۸۸ - هر کس که چون صدف دهن خویش کرد پاک
شماره ۵۲۲ - ستم به خویش ز کوتاهی زبان کردیم