فصل چهل و نهم - گفت ما جمله احوال آدمی را یک بیک دانستیم
فصل پنجاهم - همه چیز را تا نجویی نیابی، جز این دوست را تا نیابی نجویی
فصل پنجاه و سوم - فرمود اولّ که شعر میگفتیم داعیۀ بود عظیم
فصل پنجاه و چهارم - گفت قاضی عزاّلدیّن سلام میرساند
فصل پنجاه و هفتم - عارفی گفت رفتم در گلخنی تادلم بگشاید
فصل پنجاه و نهم - مَافُضِّلَ اَبُوْبَکْرٍ بِکَثْرَةِ صَلوةٍ وَصَوْمٍ وَصَدَقَةٍ وُقِرَّ بِمَافِي قَلْبِهِ
فصل شصتم - تَواتُر شنیدنِ گوش فعل رؤیت میکند
فصل شصت و یکم - بعضی گفتهاند محبّت موجب خدمتست و این چنين نیست
فصل شصت و دوم - دوستان را در دل رنجها باشد که آن بهیچ داروی خوش نشود
فصل شصت و پنجم - سراج الدیّن گفت که مسئلۀ گفتم اندرون من درد کرد فرمود
فصل شصت و هفتم - سُئِلَ عِیْسی عَلَیْهِ یَا رُوْحَ اللهِّ اَیُّ شَیْیءِ اَعْظَمُ
فصل شصت و نهم - فرمود این که میگویند در نفس آدمی شریّ هست
مناجات
حکایت - آورده اند که قصابی گوشت به نسیه دادی و کودکی نویسنده داشت بر دکان، فرمودی که بنویس که فلان چندین برد پیش فلان چندین است. روزی مرغ مردار خوار از هوا در
فی معنی بسم الله الرحمن الرحیم
مناجات
مناجات
مناجات
مناجات
مناجات