اخلاق

جویای تبریزی رباعیات شماره ۱ - پند پدرانه پیش ارباب ذکا جویای تبریزی رباعیات شماره ۱۳ - خود را هر کس ز راستیها آراست جویای تبریزی رباعیات شماره ۲۴ - انسان یا ابله است یا بی باکست جویای تبریزی رباعیات شماره ۲۵ - ای خواجه که بسیار خوری چون تو کم است جویای تبریزی رباعیات شماره ۲۹ - ای حرص ترا رهبر هر در شده است جویای تبریزی رباعیات شماره ۳۰ - عقلت ای شیخ بر ریا افزوده است جویای تبریزی رباعیات شماره ۳۸ - ای زنده جهانیان ز فیض نعمت جویای تبریزی رباعیات شماره ۴۱ - جویا دیدی که آن نگار بی درد جویای تبریزی رباعیات شماره ۴۳ - فریاد و فغان ز جور نفس بی درد جویای تبریزی رباعیات شماره ۴۴ - هر کس به دروغ خویش را بگمارد جویای تبریزی رباعیات شماره ۴۶ - آن کس که به کدیه روزگارش گذرد جویای تبریزی رباعیات شماره ۵۵ - صاحب صورت تا بری از معنی بود جویای تبریزی رباعیات شماره ۵۷ - حیف از صنمی که زشت کردار بود جویای تبریزی رباعیات شماره ۶۰ - جویا هر کس که محرم راز بود جویای تبریزی رباعیات شماره ۶۵ - بدگوهری ار به نیکیت بسته کمر جویای تبریزی رباعیات شماره ۶۷ - شوری اگرت هست ز مردی درسر جویای تبریزی رباعیات شماره ۶۹ - هر کس ز نخست شد به غفلت خوگر جویای تبریزی رباعیات شماره ۷۰ - خواهی دل روشن از چو مهر انور جویای تبریزی رباعیات شماره ۷۷ - شماعیک آن به بحر مکاری غرق جویای تبریزی رباعیات شماره ۸۲ - حیف است اگر ز دخت رز جویی کام