اخلاق

جویای تبریزی غزلیات شماره ۹۳۰ - زخنده ساغر بر لب رسیده ای دارم جویای تبریزی غزلیات شماره ۹۳۷ - زین بیش جور با دل خونین ما مکن جویای تبریزی غزلیات شماره ۹۴۸ - در دیار همتم فرش است گوهر بر زمین جویای تبریزی غزلیات شماره ۹۵۲ - آشفته زلف را زصبا می کنی، مکن! جویای تبریزی غزلیات شماره ۹۵۷ - ز پهلوی ریاضت کسب انوار سعادت کن جویای تبریزی غزلیات شماره ۹۵۹ - ز خویشتن نفسی گر نهی قدم بیرون جویای تبریزی غزلیات شماره ۹۶۰ - کرده تا از گرمی خویت حکایت سر زبان جویای تبریزی غزلیات شماره ۹۶۱ - غازه از عکس رخت بر چهرهٔ گلشن مزن جویای تبریزی غزلیات شماره ۹۶۸ - لرزد از جورت دل خلق خدا بر خویشتن جویای تبریزی غزلیات شماره ۹۸۹ - عجب ز غنچه به آن لعل همسری کردن جویای تبریزی غزلیات شماره ۹۹۲ - حیف باشد واله دنیای دون پرور شدن جویای تبریزی غزلیات شماره ۱۰۱۱ - در سحرخیزی به ارباب سعادت یار شو جویای تبریزی غزلیات شماره ۱۰۳۴ - پرتو افکن گشت رخسار تو تا در آینه جویای تبریزی غزلیات شماره ۱۰۶۰ - خود را چو زخود جدا بیابی جویای تبریزی غزلیات شماره ۱۰۶۱ - زاهد از خشکی است کز مینا کند پهلو تهی جویای تبریزی غزلیات شماره ۱۰۶۹ - اگر تن را نه در اول ز بالیدن نگهداری جویای تبریزی غزلیات شماره ۱۰۷۳ - از رعونت تا به کی سرو پا در گل شوی جویای تبریزی غزلیات شماره ۱۰۹۰ - اگر از دیدن عیب خلایق چشم می پوشی جویای تبریزی غزلیات شماره ۱۰۹۲ - اگر چشمی به زیر افکنده باشی جویای تبریزی غزلیات شماره ۱۰۹۴ - تا که تو بر خویشتن سوار نباشی