غزل ۶۸۴۷ - تو تا ز هستی خود بی خبر نمی افتی
غزل ۶۸۹۲ - طومار عمر طی شد و غافل نشسته ای
غزل ۶۹۰۹ - ما را بس است سلسله جنبان اشاره ای
غزل ۶۹۴۵ - تا رهنورد وادی سودا نمی شوی
غزل ۶۹۹۰ - پا به ادب نه که زخم خار نیابی
شماره ۲۶ - رخنه در سنگ کند ناخن اندیشه ما
شماره ۱۳۰ - ارباب همم را چه غم از بی پر و بالی است؟
شماره ۲۵۰ - چرخ در گردش بود تا دل به جای خود بود
شماره ۲۷۴ - کم و بیش جهان در نیستی همسنگ می گردد
شماره ۳۴۶ - کسی که کاوش عشقی درون خود دارد
شماره ۳۵۱ - به حسن، خیرگی ما چه می تواند کرد؟
شماره ۴۰۶ - از خواب، چشم شوخ تو سنگین نمی شود
شماره ۴۵۱ - همت عالی نظر به پست ندارد
شماره ۴۷۶ - فصل گل می گذرد بی قدح و جام مباش
شماره ۵۰۵ - ما به زور اشک، موج از روی جیحون می بریم
شماره ۵۷۲ - پا چو مجنون جمع اگر در دامن صحرا کنی
شماره ۵۷۷ - عرق آلود ز می طرف جبین ساخته ای
شماره ۶۴۳ - پا چو مجنون جمع اگر در دامن صحرا کنی
شماره ۶۷۱ - خود را به عشق کم ز خودی متهم مکن
شماره ۳۳ - نیست شاه آن کس که او را تاج گوهر بر سرست