گناه عشق و مستی عام کردند
گهی افتم گهی مستانه خیزم
مرا تنهائی و آه و فغان به
نه با ملا نه با صوفی نشینم
بیا ساقی بگردان جام می را
بجام نو کهن می از سبو ریز
خودی تا گشت مهجور خدائی
پریشانم چو گرد ره گذاری
کسی کو «لا اله» را در گره بست
نه از ساقی نه از پیمانه گفتم
خوشا روزی که خود را باز گیری
نهان اندر دو حرفی سر کار است
من و تو از دل و دین نا امیدیم
غزل ۳۱ - برآن سرمکه ز دامن برونکشم پا را
غزل ۵۰ - محبت بسکه پرکرد ازوفا جان وتن ما را
غزل ۵۴ - نقاب عارض گلجوش کردهای ما را
غزل ۶۴ - شور جنون درقفسی با همه بیگانه برآ
غزل ۶۹ - خار غفلت مینشانی در ریاض دل چرا
غزل ۱۷۸ - اگر مردی در تسلیم زن راه طلب مگشا
غزل ۲۰۹ - افتاده زندگی بهکمین هلاک ما