غزل ۵۹۴ - گرچه در عشق تو جان درباختیم
قصیده ۱۹ - دلا گذر کن ازین خاکدان مردم خوار
حکایت مردی که پسر جوانش به چاه افتاد
مادری که بر خاک دختر میگریست
غزل ۴۰ - راه عشق از روی عقل از بهر آن بس مشکلست
غزل ۲۰۹ - ای بس قدح درد که کردست دلم نوش
غزل ۲۵۰ - چو دانستم که گردندهست عالم
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۴ - در نصیحت و ترک تملق از خلق گوید
قصیده ۳۲ - کسی کاندر صف گبران به بتخانه کمر بندد
قصیدهٔ شمارهٔ ۷۲ - در مدح ابوالمعالی یوسف بن احمد
رباعی ۲۷ - ای جان عزیز تن بباید پرداخت
رباعی ۴۳ - گفتم پس از آنهمه طلبهای درست
رباعی ۵۳ - بر من فلک ار دست جفا گستردست
رباعی ۵۷ - هر خوش پسری را حرکات دگرست
رباعی ۸۰ - گویند که راستی چو زر کانیست
رباعی ۱۲۴ - ای صورت تو سکون دلها چو خرد
رباعی ۱۲۶ - من چون تو نیابم تو چو من یابی صد
رباعی ۱۲۸ - گر خاک شوم چو باد بر من گذرد
رباعی ۱۳۲ - روزی که سر از پرده برون خواهی کرد
رباعی ۱۴۰ - چون پوست کشد کارد به دندان گیرد