سلوک معنوی

گوهرهایی که با این برچسب نشانه‌گذاری شده‌اند.

رشیدالدین میبدی ۷- سورة الاعراف‏ ۱۷ - النوبة الثالثة رشیدالدین میبدی ۸- سورة الانفال- مدنیة ۲ - النوبة الثالثة رشیدالدین میبدی ۸- سورة الانفال- مدنیة ۳ - النوبة الثالثة رشیدالدین میبدی ۱۱- سورة هود - مکیة ۱ - النوبة الثالثة رشیدالدین میبدی ۱۳- سورة الرعد- مکیة ۴ - النوبة الثالثة رشیدالدین میبدی ۱۸- سورة الکهف- مکیة ۳ - النوبة الثالثة رشیدالدین میبدی ۱۸- سورة الکهف- مکیة ۴ - النوبة الثالثة رشیدالدین میبدی ۳۷- سورة الصافات - مکیة ۴ - النوبة الثالثة رشیدالدین میبدی ۳۹- سورة الزمر- مکیة ۳ - النوبة الثالثة رشیدالدین میبدی ۸۹- سورة الفجر- مکیة النوبة الثالثة سلطان ولد ولدنامه بخش ۵۸ - در بیان آنکه سیر و سفر آدمی باید که در خود باشد از حال بحال گردد و اگر جاهل است عالم گردد و اگر غمگین است شادمان گردد و اگر منقبض است منبسط گردد همچون سنگ لعل راه رود معنوی بی حرکت قدم و در تقریر این حدیث مصطفی علیه السلام که من استوی یوماه فهو مغبون سلطان ولد ولدنامه بخش ۱۷۱ - در بیان آن که سراج الدین مثنوی خوان شبی در خواب دید که چلبی حسام الدین قدس سره بر سر تربت مقدس مطهر مولانا قدسنا اللّه بسره العزیز ایستاده بود و این مثنوی را در دست گرفته خوش بآواز بلند و ذوق تمام میخواند و در شرح مدح این نظم مبالغه‌ها میفرمود. بعد رو بسراج الدین کرد و گفت میخواهم که این مثنوی را بعد از این همچنین خوانی که من میخوانم ودر اثنای آن ابیات دیگر در وصف این کتاب از خویشتن میفرمود. چون بیدار شد از آنهمه ابیات همین یک بیت در خاطرش مانده بود. هرکرا هست دید این را دید----- که برین نظم نیست هیچ مزید. همین بیت را چون بر این وزن است جهت تبرک در میانۀ ابیات نبشته شد عین‌القضات همدانی تمهیدات تمهید اصل ثانی - شرطهای سالک در راه خدا عبادی مروزی مناقب الصوفیه بخش ۳ - فصل: در بیان تصوف محمد بن منور منقولات شماره ۶۸ - شیخ گفت: حقّیقة العبودیة شیئان: حسن الافتقار الی اللّه و هذا من باطن الاحوال و ح اسیری لاهیجی اسرار الشهود بخش ۷ - وصف الحال بالنسبة الی اهل الکمال اسیری لاهیجی اسرار الشهود بخش ۴۹ - وصف الحال آنچه در روش اهل طریقت بر این فقیر روی نموده جه تنبیه طالبان و عاشقان ذکر کرده می‌شود. اسیری لاهیجی رسائل شرحی بر یک رباعی عرفانی‏ اسیری لاهیجی غزلیات شماره ۳۹۴ - تا در طریق عشق تو من جان فشان شدم ابوعلی عثمانی باب سوم بخش ۳ - مقام