شماره ۲۷۶ - سر ما گرم ز زور می بی غش گردد
شماره ۲۸۱ - از سفر با رخ افروخته جانان آمد
شماره ۲۹۷ - اگر نه اشک مرادست بر گلو گیرد
شماره ۳۰۲ - به روی لاله و گل هر که می نمی نوشد
شماره ۳۰۹ - سیر شکوفه عقل مرا زیر دست کرد
شماره ۳۱۵ - غلیان ز دودمان وجود آشکار شد
شماره ۳۳۹ - خط در دل روشن گهران مهر فزاید
شماره ۳۵۵ - کریم سایل خود را غنی کند یکبار
شماره ۳۵۸ - با چهره شکسته و با چشم اشکبار
شماره ۳۶۸ - صنوبر قامتی کز خاک می روید گرفتارش
شماره ۳۷۷ - به عزم صید چنان گرم خاست شهبازش
شماره ۳۸۴ - در جبین تاک، نور باده بی غش ببین
شماره ۴۱۰ - عتاب گلرخان در پرده دارد لطف پنهانی
شماره ۴۱۲ - کند گل جمع خود را چون تو در گلزار می آیی
شماره ۴۲۱ - ای خط سبز کز لب جانان دمیده ای
شماره ۴۳۵ - برات رزق ترا از زراعت ایزد پاک
شماره ۴۵۲ - کجا شور قیامت تلخ سازد خواب شیرینم؟
شماره ۴۵۳ - ما نه امروز ز گلگشت چمن سیر شدیم
شماره ۴۶۳ - ما در جهان قرار اقامت نداده ایم
شماره ۴۸۱ - می کند آتش زبان دفع گزند خویشتن